Interesujący

Przewodnik II MSO-447 - Historia

Przewodnik II MSO-447 - Historia



We are searching data for your request:

Forums and discussions:
Manuals and reference books:
Data from registers:
Wait the end of the search in all databases.
Upon completion, a link will appear to access the found materials.

Przewodnik II

(MSO-447: dp. 665, 1.173'; b. 35'; dr. 11'; s. 12 k.; kpl. 75; a. 1 40mm.; kl. Agile)

Drugi przewodnik (MSO 447) został zwodowany 17 kwietnia 1954 przez Seattle Shipbuilding & Drydocking Corp., Seattle, Wash.; sponsorowana przez pannę Ann L. Larson; i oddany do służby 15 marca 1955 r. dowodził porucznik John Eh Lowell. Klasyfikacja jego kadłuba zmieniła się z AM-447 na Am 447 w dniu 7 lutego 1955 roku.

Guido spędziła pierwszy rok swojej kariery w operacjach na wybrzeżu w Kalifornii. Obowiązek ten obejmował pomiary dla Biura Hydrograficznego Marynarki Wojennej w rejonie San Diego-Long Beach oraz w podejściach do zatoki San Franeisco. Opuścił Long Beach 1 października 1956 i przybył do Yokosuki 31 października na ćwiczenia trałowania min, które zabrały go u wybrzeży Korei, na Wyspach Mnrinnas i wzdłuż wybrzeża Japonii. Wrócił do Long Beach 15 kwietnia na 2 lata szkolenia wzdłuż zachodniego wybrzeża. 2 kwietnia 1959 ponownie wyruszył na Daleki Wschód, rozszerzając zakres obowiązków o wspólne ćwiczenia minowe z siłami morskimi Japonii, Korei i nacjonalistycznych Chin.

Guide wróciła do Long Beach z drugiej azjatyckiej podróży 15 października 1959 i wznowiła operacje wzdłuż wybrzeża Oalifornii przez następne 2 lata. W dniu 1 maja 1961 r. wypłynął na trzecią misję dyżurną 7. Floty, docierając do Yokosuka w Japonii 29 maja 1961 r. Po ćwiczeniach amfibii i innych ćwiczeniach minowych u wybrzeży Korei i Filipin powrócił na Long Beach 14 listopada . Kolejne 16 miesięcy było wypełnione szkoleniami przeciwminowymi i trałowania min, które zabrały ją tak daleko na północ, jak Seattle i Esquimalt w brytyjskiej Oolumbii.

Guide ponownie wyruszył na Daleki Wschód 5 kwietnia 1963, dotykając Midway i Marianów w drodze do Japonii. Ponownie dotarł do wybrzeży Tajwanu, Korei i Filipin, po czym wrócił do Long Beach 5 listopada 1963. Szkolenie przybrzeżne zajmowało go do 5 kwietnia 1965, kiedy popłynął do Guam na Marianach, gdzie dotarł 3 maja 1965.

Przewodnik przeszedł 3-tygodniowy okres utrzymania na Guam. Przybył u wybrzeży Wietnamu 1 czerwca, aby rozpocząć pierwszy z trzech okresów patroli antyinfiltracyjnych „Market Time”, aby uniemożliwić przepływ zaopatrzenia wojennego do Viet Congu. Jej pierwszy patrol zakończył się 31 czerwca. Kolejne patrole przeprowadzono w dniach 25 lipca-12 sierpnia 1965 oraz 18 września i 5 października 1965. Po wezwaniu do wolności Hongkongu złożyła dwudniową wizytę w Iloilo City, Panay, Republika Filipin. Otworzyła dla ogólnych wizyt w dniach od 2 do 28 października i przekazała książki i żywność, aby pomóc w amerykańskim programie międzyludzkim międzynarodowej przyjaźni.

Guide dołączył do połączonych ćwiczeń przeciwminowych z jednostkami filipińskiej marynarki wojennej przed wyznaczeniem kursu na Marshalls, Hawaje i z powrotem do Long Beach, gdzie dotarł 14 grudnia 1965. Trałowiec operował wzdłuż Zachodniego Wybrzeża przez cały 1966 i popłynął na Far Fast na początku 1967. 1 marca znajdował się u wybrzeży Wietnamu, pracując nad oczyszczeniem szlaków żeglugowych, którymi zaopatrują alianckie myśliwce na tym rozdartym wojną kraju. Kontynuowała wypełnianie tego ważnego obowiązku po połowie roku, potwierdzając swoje prawo do dumnego imienia Guide.


Witamy w stanie Waszyngton

Witamy na oficjalnej stronie poświęconej podróżom i turystyce stanu Waszyngton. Skorzystaj z naszych map i oficjalnych Przewodnik dla odwiedzających stan Waszyngton zaplanować następne wakacje na północno-zachodnim wybrzeżu Pacyfiku. Możesz kliknąć tutaj, aby wyświetlić cyfrową wersję przewodnika i kliknąć tutaj, aby przeczytać o stanie Waszyngton.

Informacje potrzebne do zaplanowania następnej podróży do Waszyngtonu.

Odkryj nowe rzeczy do zrobienia, trasy, niezbadane regiony i nie tylko. Znajdź artykuły

Zamów kopię Urzędnika Przewodnik dla odwiedzających stan Waszyngton lub obejrzyj wydanie online już teraz. Zobacz przewodnik.


Wodospady bobrów

Wysoki płaskowyż nad rzeką Beaver, na północ od rzeki Ohio, został zasiedlony pod koniec XVIII wieku. Miasto nazwano Brighton, a później zmieniono nazwę na Beaver Falls. Towarzystwo Harmonii doprowadziło do ożywienia gospodarczego na tym obszarze w połowie XIX wieku. Beaver Falls został włączony jako gmina w 1869 roku, a miasto w 1928 roku.

Pierwszym żydowskim osadnikiem w Beaver Falls w stanie Pensylwania był Charles Levi, dwudziestoczteroletni piekarz, który przybył w 1870 roku. Max Solomon otworzył złomowisko w Beaver Falls w latach 80. XIX wieku. W czasie, gdy ci mężczyźni i ich rodziny, a także inne podobne do nich rodziny, osiedlali się w Beaver Falls, społeczność żydowska w Beaver County skupiała się w umiarkowanie reformowanej kongregacji w pobliskim New Brighton, zwanej Drzewem Życia. Niektóre z wczesnych rodzin żydowskich w Beaver Falls prawdopodobnie również były reformowane. W grudniu 1871 r. dwanaście żydowskich rodzin z Beaver Valley zaaranżowało przyjazd rabina Judaha Wechslera z Columbus w Ohio do New Brighton. Jego przemówienie w miejscowym kościele przyciągnęło, według Doświadczenie żydowskie w zachodniej Pensylwanii, historia: 1755-1945.

Tree of Life stopniowo rozpadło się po śmierci jego czołowego członka w 1883 roku. W ciągu następnych dwóch dekad Beaver Falls stał się większą z dwóch sąsiednich gmin żydowskich. Grupa głównie litewskich imigrantów założyła kongregację Agudath Achim z Beaver Falls 20 października 1904, z dziewięcioma członkami: Asher Hanauer, Max Solomon, Morris Gordon, William Pfeifky, Moses Solomon, Louis Wasbutzsky, Nathan Rosenberg, Simon Berkman i Louis Wilkofsky. W tym samym roku grupa kobiet związanych ze zborem założyła Siostry Agudath Achim. Agudath Achim założył cmentarz w White i Patterson Townships w 1906 roku. Agudath Achim początkowo spotkała się w Hanaur Theatre Building na rogu 7th Avenue i 5th Street w Beaver Falls, według ankiety przeprowadzonej przez Works Progress Administration Church Archives. W 1914 r. kongregacja prawosławna zbudowała swoją pierwszą synagogę przy 5 Alei i 6 Ulicy.

Na początku lat dwudziestych Beaver Falls i New Brighton stanowiły zasadniczo jedną społeczność żydowską, która często określała się jako Beaver Valley. Sekcja Doliny Bobrów Narodowej Rady Kobiet Żydowskich została założona w czerwcu 1917 r., a jej pierwszą przewodniczącą była Nettie Silverman. Jednym z pierwszych projektów organizacji było utworzenie Hebrajskiej Szkoły Religijnej w Dolinie Bobra, która odbyła swoją pierwszą ceremonię bierzmowania w 1917 roku.

Loża B’nai B’rith No. 777 została założona 12 czerwca 1921 z 35 członkami. Loża spotykała się w wynajętych pokojach do 1947 roku, kiedy to kupiła miejsce spotkań na 16th St. Loża ostatecznie nadzorowała kilka organizacji młodzieżowych w Beaver Falls, w tym Beaver Valley A.Z.A. nr 117 w 1929 i Beaver Valley B.B.G. w 1941 r. Okręg Syjonistyczny Doliny Bobrów został założony w czasach Kongregacji Agudath Achim, a być może wcześniej. Później stał się oddziałem Organizacji Syjonistycznej Ameryki. Kapituła w Hadassie w Dolinie Bobrów została założona 18 marca 1945 r. W 1947 r. grupa członków Agudath Achim, którzy niedawno powrócili ze służby wojskowej podczas II wojny światowej, utworzyła w zborze Klub Mężczyzn. Grupa służyła duchowej i edukacyjnej misji, spotykając się po porannych modlitwach na comiesięczne studium i rozmowę.

Populacja żydowska Beaver Falls i New Brighton rosła stabilnie w pierwszej połowie XX wieku. Katalog w wydaniu 1907-1908 Amerykański Rocznik Żydowski wymieniono 45 członków związanych z Agudath Achim. Rocznik wymieniał 121 Żydów w Beaver Falls w wydaniu z 1918 roku, 300 w Beaver Falls i 95 w New Brighton w wydaniu z 1928-1929, 415 w Beaver Falls i 250 w New Brighton w wydaniu z 1940-1941 i 813 w połączony region “Beaver Valley” w wydaniu z 1951 roku.

Wzrost liczby ludności stworzył możliwości komunalne. Nowa kongregacja reformowana o nazwie Beth El została założona już w 1948 roku. Na początku 1955 roku mieszkaniec Beaver Falls, Jacob Venger, zwołał spotkanie w celu utworzenia centrum społeczności żydowskiej w Beaver Valley. Grupa nabyła nieruchomość w Chippewa Township w styczniu 1957 roku i oficjalnie zarejestrowała Zjednoczoną Społeczność Żydowską Doliny Beaver w grudniu tego samego roku. Nowe Centrum Zjednoczonej Społeczności Żydowskiej Beaver Valley zostało oddane w maju 1960 roku. Oprócz sal spotkań i sal lekcyjnych, nowe centrum zaprojektowano z dwoma sanktuariami. Kongregacja Agudath Achim przeniosła się do głównego sanktuarium. Beth El postanowiła nie przyłączać się do centrum, a później rozwiązała się, ale w 1960 r. powstała druga kongregacja reformowana o nazwie Beth Sholom, która korzystała z mniejszego sanktuarium. Beaver Valley United Jewish Community Centre stało się także scentralizowanym miejscem spotkań Żydów mieszkających poza Beaver Valley. Po zamknięciu Zgromadzenia Drzewa Życia w pobliskim Rochester w 1973 r. wielu byłych członków przybyło do Beaver Falls.

Ludność żydowska Beaver Valley zaczęła się kurczyć w latach 80. XX wieku. ten Amerykański Rocznik Żydowski W wydaniu z 1984 r. wymieniono populację 350 osób w Beaver Falls i 500 osób w przypadku „Upper Beaver” w wydaniu z 1984 r. oraz 200 mieszkańców w przypadku „Hrabstwa Upper Beaver” w wydaniu z 1992 r. Beth Sholom została rozwiązana w 1986 roku. Trzy żydowskie organizacje kobiece w okolicy organizowały wspólne spotkania już w 1997 roku. Beaver Valley United Jewish Community Centre połączyło się z kongregacją Beth Samuel w Ambridge w 2006 roku.


Przewodnik II MSO-447 - Historia

Rosnąca biblioteka wiedzy

Śledzi historię rozwoju pistoletów i pistoletów maszynowych firmy SIG

AK-47 i AKM warianty w 7,62x39mm z całego świata (tom 1)

AK-74 i inne warianty w 5,45x39mm i 5,56x45mm z całego świata (tom 2)

Wybrana broń ręczna Niemiec z II wojny światowej (tom 1)

Wybrana broń ręczna Niemiec z II wojny światowej (tom 2)

Globalna wojna z terroryzmem w czasach współczesnych

© 2015-2020 Przewodnik Vickersa. Wszelkie prawa zastrzeżone. Obrazy i pisane treści na tej stronie należą wyłącznie do właścicieli Vickers Guide i nie mogą być powielane, przesyłane ani przechowywane bez pisemnej zgody Vickers Guide.


Funkcja hamowania w przetwarzaniu ILD może wyjaśniać swoją rolę w przetwarzaniu ITD

ILD jako punkt wyjścia dla kodu ludnościowego położenia przestrzennego

Jak wspomniano powyżej, wczesne ssaki najprawdopodobniej słyszały dźwięki o wysokiej częstotliwości i miały stosunkowo małe głowy. W związku z tym ILD były jedynymi dostępnymi dla nich binauralnymi wskazówkami do azymutalnej lokalizacji dźwięku. Sugeruje to, że pierwotna struktura neuronalna wykorzystywana do przetwarzania binauralnych informacji przestrzennych była poświęcona wykrywaniu ILD. Powszechnie wiadomo, że czułość ILD jest generowana przez LSO w pniu mózgu, którego dwubiegunowe neurony są początkowym miejscem obuusznej konwergencji (Galambos i in., 1959 Boudreau i Tsuchitani, 1968 Tsuchitani i Boudreau, 1969). Integrują pobudzające (glutaminergiczne) sygnały pochodzące z ipsilateralnego przednio-brzusznego jądra ślimakowego (AVCN) z hamującymi (glicynergicznym) sygnałami pochodzącymi z ipsilateralnego przyśrodkowego jądra trapezoidalnego (MNTB), które samo jest unerwione przez kontralateralną AVCN (ryc. 4) . Ten proces integracji można traktować jako mechanizm porównawczy, który mierzy względne poziomy dźwięku w obu uszach (w określonym paśmie widmowym w danym punkcie czasowym), które są zakodowane w odpowiednich poziomach aktywności dwóch wejść LSO (Moore i Caspary, 1983 Finlayson i Caspary, 1989 Sanes, 1990 Tollin, 2003). W związku z tym wskaźniki odpowiedzi LSO (mierzone jako liczba potencjałów czynnościowych wywoływanych w jednostce czasu) są najwyższe dla lokalizacji źródła dźwięku po tej samej stronie, które tworzą dodatnie ILD, tj. wysoki poziom dźwięku w uchu po tej samej stronie umożliwia pełną aktywację ścieżki pobudzenia, podczas gdy poziom dźwięku w dalszym uchu jest znacznie tłumiony przez czaszkę, a zatem aktywacja przeciwstronnego szlaku hamującego jest minimalna. Co ważniejsze, wskaźniki odpowiedzi są wiernie modulowane jako funkcja ILD, a większość neuronów LSO jest całkowicie zahamowana przed skokami w ILD faworyzując ucho kontralateralne (ujemne ILD). Takie funkcje odpowiedzi ILD zazwyczaj przybierają kształt esicy, generując wysoką czułość dla małych zmian ILD wzdłuż nachylenia funkcji (Rysunek 4). Zauważ, że jakakolwiek wrażliwość ILD znaleziona w niższych obszarach mózgu zależy w dużej mierze od wkładu LSO, czy to pobudzającego, czy hamującego. Jest to najprawdopodobniej związane ze specjalizacją neuronów niezbędną do ekstrakcji ILD (patrz poniżej).

RYCINA 4. Mechanizm koincydencji neuronów LSO pozwala na detekcję zarówno ILD jak i ITD. (A) Neurony LSO otrzymują impulsy pobudzające z SBC w ipsilateralnej AVCN i impulsy hamujące z MNTB, które jest unerwione przez GBC z kontralateralnej AVCN. (B) Funkcje strojenia przestrzennego neuronów LSO przybierają kształt półkuli z nachyleniem funkcji przecinającym czołowe pozycje azymutalne. Górny i dolny panel pokazują znormalizowane funkcje strojenia neuronów LSO u kota z CF odpowiednio poniżej i powyżej 10 kHz, zarejestrowane w wirtualnej stymulacji przestrzeni akustycznej, która obejmuje HRTF. Przedrukowano za zgodą Tollin i Yin (2002). (C) Niskie neurony CF w LSO są wrażliwe zarówno na ILD, jak i ITD: górny panel pokazuje funkcję strojenia ILD neuronu LSO kota (CF = 566 Hz), podczas gdy dwa dolne panele ilustrują czułość ITD tego samego neuronu. Zauważ, że charakterystyczne opóźnienie (CD) dla tego neuronu, tj. opóźnienie koincydencji wejść pobudzających i hamujących, skutkuje minimalnym odsetkiem odpowiedzi. Przedruk za zgodą Tollin i Yin (2005).

LSO nie ma homologu u innych kręgowców. U ptaków wrażliwość na ILD jest generowana przez zbieżność przeciwstronnych sygnałów pobudzających i ipsilateralnych na poziomie bocznego lemniscus (Moiseff i Konishi, 1983 Takahashi i Keller, 1992). Ta łączność stanowi zatem raczej złożony, wzajemny obwód przetwarzania ILD, który nie odzwierciedla mechanizmu integracji monofonicznego hamowania i wzbudzania ssaczego LSO: po pierwsze, hamowanie i pobudzanie ucha są odwrócone. Po drugie, hamowanie ipsilateralne jest przenoszone przez boczny lemniscus drugiej półkuli, a więc przez jądro obuuszne. Po trzecie, ponieważ jest przenoszone przez dodatkową stację synaptyczną przez obuuszny detektor drugiej półkuli, hamowanie jest znacznie opóźnione w stosunku do wzbudzenia i wydaje się służyć modulacji wzmocnienia odpowiedzi (Steinberg i in., 2013). Jak wyjaśnimy w dalszej części oraz w 3.2., hamowanie w LSO ma cele bezpośrednio związane z ustaleniem wrażliwości binauralnej.

LSO jest dobrze rozwinięty u wszystkich ssaków lądowych, w tym u nietoperzy i ludzi lokalizujących echo (Moore, 2000). Całkowity rozmiar LSO w danym gatunku wydaje się korelować z zakresem częstotliwości, na który ten gatunek jest wrażliwy (Moore, 2000), najprawdopodobniej z powodu tonotopowej organizacji jądra. Wydaje się, że wszystkie ssaki wykorzystują ten sam mechanizm neuronowy do przetwarzania ILD w LSO, a mianowicie integrację ipsilateralnych bodźców pobudzających z AVCN i kontralateralnych, hamujących bodźców poprzez MNTB (patrz poniżej, Grothe, 2000 Yin, 2002, przegląd w Grothe et al. , 2010). Dlatego stosują podobne strategie kodowania dla lokalizacji źródła dźwięku o wysokiej częstotliwości na poziomie LSO. Tę strategię kodowania można opisać jako mniej więcej półkulisty kod, w którym poszczególne neurony kodują szereg ILD poprzez modulację szybkości odpowiedzi wzdłuż nachylenia ich funkcji ILD (Tollin i Yin, 2002). Badane do tej pory neurony LSO wykazują raczej podobne zakresy wrażliwości na ILD: nachylenie funkcji ILD LSO jest zazwyczaj wyśrodkowane blisko 0 dB ILD (Park i in., 1997, 2004 Park, 1998 Tollin i Yin, 2002). Co ciekawe, w badaniu kota LSO przy użyciu bodźców wirtualnej przestrzeni (tj. z włączeniem monofonicznych efektów spektralnych lokalizacji źródła dźwięku), Tollin i Yin (2002) zaobserwowali, że strojenie neuronów LSO jest niezwykle stereotypowe, ponieważ nachylenie większości przestrzennych Funkcje odpowiedzi obejmowały podobny zakres przestrzeni azymutalnej wokół linii środkowej i pobliskich obszarów ipsilateralnych (ryc. 4). Razem, odkrycia te sugerują nadreprezentację lokalizacji w pobliżu linii środkowej, zgodnie z raportowanym maksymalnym psychofizycznym rozwiązaniem ILD wokół linii środkowej (Blauert, 1997). Ogólna interpretacja cech funkcji ILD jest jednak trudna, ponieważ na pozycje szczytowe i nachylenie funkcji ILD znacząco wpływają (przesuwają się) poprzednie poziomy aktywności (Park i in., 2008). W tych przesunięciach pośredniczy między innymi wsteczne uwalnianie GABA z komórek LSO na ich własne wejścia presynaptyczne (Magnusson et al., 2008), co sugeruje wysoką plastyczność kodowania ILD w oparciu o niedawną historię bodźców. W związku z tym, nawet na poziomie pojedynczych neuronów porównawczych obuusznych, reprezentacje pozycji przestrzennych prawdopodobnie zmieniają się zgodnie z bieżącym kontekstem słuchowym, a nie są nieelastycznie kodowane. To zastosowanie hamowania do generowania elastycznych reprezentacji oraz ich konsekwencje dla dalszego kodowania omówiono bardziej szczegółowo w sekcji 𠇍ynamika przetwarzania ILD i ITD: GABAb-Zapośredniczone hamowanie” poniżej.

Przetwarzanie ILD – Rola MNTB i Inhibicji Glicynergicznej

Integracja wejść hamujących i pobudzających przez komórki LSO jest często nieformalnie nazywana odejmowaniem. Ta zbyt uproszczona analogia powinna być traktowana z ostrożnością, o ile sugeruje porównanie poziomów aktywności netto w wejściu ipsi i kontralateralnym zintegrowanym przez cały czas trwania danego bodźca akustycznego. W rzeczywistości jest odwrotnie, ponieważ informacje o taktowaniu &2013, a dokładniej informacje odnoszące się do czasowych fluktuacji amplitudy bodźca &2013, są wysoce zachowane w obwodzie LSO. Rzeczywiście, neurony zaangażowane w wykrywanie ILD, w tym komponenty hamującego szlaku MNTB, należą do najbardziej precyzyjnych czasowo w mózgu. Dwa kluczowe wymagania stawiane systemowi narzucają potrzebę wysokiej ostrości czasowej.

Pierwszym z nich jest ogólny wymóg funkcjonalny dotyczący wysokiej rozdzielczości czasowej w obwodach lokalizacji dźwięku. Systemy te nie mogą sobie pozwolić na integrację w długich odstępach czasu w celu wytworzenia średniej różnicy natężenia, ponieważ źródło tego średniego sygnału mogło w międzyczasie ulec zmianie. Co więcej, w obecności wielu, jednocześnie aktywnych źródeł dźwięku, krótkie czasy integracji mają kluczowe znaczenie dla rozróżniania poszczególnych dźwięków (Meffin i Grothe, 2009 Khouri i in., 2011). Sygnały naturalne (połączenia, mowa, szelesty generowane przez poruszającą się zdobycz itp.) charakteryzują się wyraźnymi i szybkimi modulacjami amplitudy. Dlatego, aby wiernie wykryć i śledzić miejsce pochodzenia takich sygnałów, obwód LSO musi być w stanie rozwiązywać ILD w bardzo krótkich skalach czasowych (Joris i Yin, 1995 Tollin, 2003). Osiąga się to dzięki dobrze znanemu zjawisku blokowania faz, które opisuje zdolność neuronów słuchowych (pnia mózgu) do blokowania czasu ich impulsowej aktywności do określonej fazy bodźca (Joris i wsp., 1994).Synchronizacja fazy jest powszechnie wywoływana w kontekście sygnałów sinusoidalnych o niskiej częstotliwości nośnej lub obwiedni, ale można ją (i należy) uogólnić na kodowanie narastających zboczy lub stanów nieustalonych w dowolnym złożonym sygnale, niezależnie od jego częstotliwości (Dietz et al. , 2014). W związku z tym, synchronizacja fazowa pozwala na precyzyjne kodowanie określonego czasu wystąpienia w nerwie słuchowym i dalszych ścieżkach. Klasyczna praca Jorisa i in. (1994) wykazali, że jakość synchronizacji fazowej (mierzona pod względem siły wektora) jest faktycznie utrzymywana lub nawet wzmacniana w postsynaptycznym celu włókien nerwu słuchowego układu obuusznego, a mianowicie w kulistych i kulistych komórkach krzaczastych ( SBC i GBC) AVCN, które dostarczają danych odpowiednio do MNTB i LSO (Warr, 1966 Spangler i in., 1985 Cant i Casseday, 1986 Friauf i Ostwald, 1988 Sanes, 1990). W szczególności szeroko badano transmisję synaptyczną między aksonem GBC a somą MNTB ze względu na duże rozmiary struktury presynaptycznej (Schneggenburger i Neher, 2005 Kopp-Scheinpflug i in., 2011 Borst i Soria van Hoeve, 2012) oraz ten przekaźnik synaptyczny jest jednym z najszybszych i najbardziej precyzyjnych czasowo znanych w mózgu (von Gersdorff i Borst, 2002). Najwyraźniej neurony MNTB wykazują podobną precyzję synchronizacji faz jak GBC, podczas gdy komórki LSO – cele postsynaptyczne zarówno MNTB, jak i SBC – same wykazują szybką kinetykę błony, która pozwala na wyjątkową wrażliwość czasową na czas przybycia i czas trwania przychodzące zdarzenia synaptyczne (Tollin, 2003). Podsumowując, te właściwości obwodu LSO pozwalają na wysoce precyzyjne i niezależne przetwarzanie ILD każdego szybkiego transjentu lub początku sygnału.

Drugie wymaganie funkcjonalne, które wymaga ekstremalnej czasowej wrażliwości obwodu LSO, jest bezpośrednio związane z poprzednim argumentem i wyjaśnia specyficzne adaptacje morfologiczne i fizjologiczne dla wierności czasowej i szybkości transmisji, które można znaleźć w hamującym pod-obwodzie obejmującym MNTB. Wierna reprezentacja sygnałów o modulowanej amplitudzie wymaga nie tylko, aby zarówno wejścia pobudzające, jak i hamujące, niezawodnie kodowały dokładny czas wystąpienia zdarzeń przejściowych, ale także aby oba wejścia dotarły w ścisłej koincydencji do komórki LSO, aby umożliwić interakcję dwa. Oczywiście stanowi to wyzwanie dla wejścia hamującego, ponieważ musi w jakiś sposób skompensować dłuższą ścieżkę aksonalną z kontralateralnej AVCN, a także dodatkową synapsę między GBC i MNTB, co wprowadzi dalsze opóźnienie. Rzeczywiście, szczegółowe badanie anatomiczne szlaku MNTB ujawnia szczególne specjalizacje dla wysokiej prędkości przewodzenia, ponieważ zarówno średnica aksonów, jak i grubość mieliny są większe w GBC niż w SBC (Morest, 1968 Schwartz, 1992). Ponadto opóźnienia synaptyczne w kielichu Helda należą do najkrótszych, jakie zmierzono w OUN (von Gersdorff i Borst, 2002 Kopp-Scheinpflug i in., 2011). Zgodnie z tym, dowody fizjologiczne pokazują, że hamowanie jest zdolne do tłumienia nawet pierwszego skoku odpowiedzi LSO (Tsuchitani, 1988 Tollin, 2003), wykazując (przynajmniej) jednoczesne nadejście hamowania kontralateralnego i pobudzenia ipsilateralnego.

Podsumowując, obwód ILD reprezentuje pierwotny obwodowy obwód lokalizacji dźwięków ssaków. Neurony LSO wykrywają ILD za pomocą mechanizmu wykrywania koincydencji ipsilateralnego pobudzenia i kontralateralnego hamowania. Wszystkie elementy obwodu LSO są dostrojone pod kątem wierności czasowej, a w szczególności szlak hamowania MNTB wyewoluował adaptacje anatomiczne i fizjologiczne, aby skompensować dłuższą ścieżkę i dodatkowe opóźnienie synaptyczne.

Przetwarzanie ITD wywodzi się z przetwarzania ILD u ssaków

Wspólne elementy obwodów ILD i ITD

Dowody ewolucyjne i anatomiczne sugerują, że MSO, jako jądro wysoce precyzyjnego wykrywania rozbieżności obuusznych w dziedzinie czasu, mogło ewoluować w odpowiedzi na inne adaptacje morfologiczne, które miały miejsce w obrębie ssaków (patrz Początki słyszenia przestrzennego). Zwiększony rozmiar ciała (i głowy) skutkował większą odległością międzyuszną i większą krtanią, a także umożliwił komunikację na większe odległości (które najlepiej łagodzą sygnały o niskiej częstotliwości). Te ograniczenia z kolei wywarły presję selekcyjną, która sprzyjała adaptacjom, które pozwalały na przetwarzanie ITD (Grothe, 2000 Schnupp i Carr, 2009), jako bardziej informacyjnych i niezawodnych wskazówek, dzięki którym można zlokalizować odpowiednie dźwięki lub połączenia komunikacyjne (ponieważ ILD są pomijalne przy niskim częstotliwości). Przypadkowo mechanizm “subtraction” zastosowany w LSO, który został opracowany do wykrywania ILD, jest już wyposażony (wstępnie przystosowany) do wykrywania ITD. Jak wykazały badania zarówno na kotach, jak i na szynszylach (ryc. 4 Finlayson i Caspary, 1991 Joris i Yin, 1995 Tollin i Yin, 2002, patrz także Park i wsp., 1996), wskaźniki odpowiedzi neuronów LSO o niskiej częstotliwości są silnie modulowane przez mikrosekundowe zmiany w ITD. Dane te zatem wyraźnie wskazują, że wierność czasowa glicynergicznego sygnału wejściowego MNTB jest wystarczająca do wygenerowania wrażliwości ITD w neuronach LSO dostrojonych do niskich częstotliwości poprzez modulowanie wejść pobudzających pobudzających potencjałów postsynaptycznych (EPSP) w odpowiedzi na szybkie stany przejściowe. Dlatego obwód MSO, który u ssaków wyspecjalizowanych w słyszeniu dźwięków o niskiej częstotliwości jest przeznaczony wyłącznie do przetwarzania ITD, można koncepcyjnie uznać za udoskonalony obwód LSO (Rysunek 5). Co ciekawe, ssaki z dobrym słyszeniem o niskiej częstotliwości zazwyczaj posiadają zarówno dużą gałąź LSO o niskiej częstotliwości, jak i dobrze rozwinięty MSO (Grothe, 2000 Grothe et al., 2010). Potencjalnie ich połączone wyjście jest korzystne dla niezawodnego kodowania pozycji źródła dźwięku, ponieważ funkcje strojenia przestrzennego w dwóch jądrach są swoimi lustrzanymi odbiciami: czysto tłumiący mechanizm koincydencji (tj. chyba że istnieje obuuszna koincydencja) w LSO przekształca się w zasadniczo pobudzający mechanizm koincydencji dla MSO (występuje tylko, jeżeli istnieje obuuszna koincydencja). Ta konwersja jest osiągana przez dodanie dwóch dodatkowych wejść do neuronów MSO. Po pierwsze, wymagany jest drugi sygnał pobudzający ze strony przeciwnej, aby umożliwić wykrywanie obuusznej koincydencji wzbudzającej. Po drugie, istnieje również dodatkowy hamujący ipsilateralny wkład poprzez LNTB (ryc. 5 i 6). Zatem hamowanie synaptyczne stanowi istotną cechę obwodu MSO. Badania anatomiczne i fizjologiczne wykazały, że neurony MSO otrzymują stosunkowo niewiele, ale niezwykle silne bodźce glicynergiczne (Clark, 1969 Grothe i Sanes, 1993, 1994 Kapfer i wsp., 2002 Werthat i wsp., 2008 Couchman i wsp., 2012), że są dobrze zrównoważone pod względem ilości i wielkości kwantowej z pobudzającymi wejściami MSO (Couchman et al., 2010). W związku z tym MSO musi integrować wejścia pobudzające i hamujące z obu stron i nie jest prostym obwodem wykrywania koincydencji wzbudzającej. Presja ewolucyjna, która sprzyjała takiemu układowi, jest niejasna, ale uzasadnione jest spekulowanie, że system wymaga delikatnej równowagi pobudzenia i zahamowania, aby osiągnąć precyzyjną integrację czasową (patrz poniżej). Mówiąc funkcjonalnie, te dwa wejścia hamujące mogą mieć ważne implikacje dla specyficznego strojenia ITD neuronów MSO, tematu, który wciąż jest dyskutowany. Początkowo badania koncentrowały się na kontralateralnym źródle hamowania poprzez MNTB, ponieważ zostało ono znacznie obszerniej scharakteryzowane (patrz powyżej). Zasugerowaliśmy wcześniej, że podstawową rolą hamowania z synchronizacją fazową może być w rzeczywistości precyzyjne dostrojenie najlepszych opóźnień (ITD maksymalnej odpowiedzi impulsowej) w neuronach MSO poprzez modulowanie okna czasowego dla obuusznych sygnałów pobudzających (ryc. 6 Brand et al., 2002 Pecka i in., 2008). W szczególności zasugerowano, że kontralateralne hamujące postsynaptyczne potencjały (IPSP) mogą dotrzeć do somy komórek MSO nieco wcześniej niż kontralateralne EPSP (ryc. 5). Spowodowałoby to opóźnienie potencjału wzbudzającego netto, a tym samym wyjaśniałoby skupienie przeciwległych najlepszych opóźnień w neuronach MSO, które zaobserwowano eksperymentalnie i u różnych gatunków (McAlpine i in., 2001 Hancock i Delgutte, 2004 Pecka i in., 2008). Scenariusz ten może wydawać się nakładać znaczne czasowe wymagania na wkład MNTB, ale –, jak opisano wcześniej –, dobrze wiadomo, że ten sam wkład MNTB tłumi początek odpowiedzi LSO, tj. hamowanie kontralateralne pojawia się jednocześnie z ipsilateralnym pobudzenie. Tak więc wydaje się prawdopodobne, że hamowanie kontralateralne powinno być w rzeczywistości nieco szybsze niż pobudzenie kontralateralne, a zarówno starsze, jak i niedawne prace z preparatami ostrego wycinków mózgu potwierdziły, że IPSP mogą poprzedzać EPSP w somacie komórek MSO po kontralateralnej stymulacji AVCN (Grothe i Sanes, 1994 Roberts i in., 2013). Jednak sam wpływ hamowania kontralateralnego jest niewystarczający, aby wyjaśnić zakres modulacji sugerowany przez in vivo eksperymenty farmakologiczne (Zhou et al., 2005 Jercog et al., 2010 Roberts et al., 2013 van der Heijden et al., 2013). Aby wyjaśnić tę kwestię, niedawno zbadaliśmy zdolność ipsilateralnego źródła hamowania do modulowania wykrywania koincydencji w MSO i odkryliśmy, że ma ono wyraźną zdolność do modulowania czasu obuusznej koincydencji (ryc. 6 Myoga i wsp., 2014). Chociaż potrzeba więcej badań, aby dokładnie zrozumieć ipsilateralne źródło hamowania (Leibold, 2010), staje się coraz bardziej jasne, że posiadanie dwóch źródeł hamowania (zamiast tylko źródła kontralateralnego) zapewnia większą elastyczność w modulowaniu obwodu (ryc. 6) . Tak więc, podczas gdy hamowanie w obwodzie MSO pozostaje tematem debaty, rozsądnie jest założyć, że pełni ono centralną funkcję w obwodzie: w porównaniu z archetypem wrażliwym na ITD (tj. LSO), dodatkowe (ipsilateralne) wejście hamujące ewoluował w obwodzie MSO.

RYSUNEK 5. Mechanizm koincydencji MSO wywodzi się z mechanizmu koincydencji LSO. Schemat przedstawia relacje czasowe EPSP i IPSP (odpowiednio czerwony i niebieski ślad) podczas kombinacji danych wejściowych ipsi (1, szary), lekko przeciwny (2, magenta) i silnie przeciwny (3, zielony). Lewa i środkowa kolumna ilustruje przetwarzanie tych wejść synaptycznych w LSO odpowiednio dla ILD i ITD, a przetwarzanie ITD w MSO jest pokazane w prawym panelu. Należy zauważyć, że MSO integruje EPSP i IPSP zarówno po stronie ipsi, jak i kontralateralnej, ze względu na dodatkowe sygnały pobudzające (kontralateralne) i hamujące (ipsilateralne) w porównaniu z LSO. Panel w dolnym rzędzie wyjaśnia, w jaki sposób warunki 1𠄳 wpływają na funkcje strojenia przestrzennego w odpowiednich jądrach.

RYSUNEK 6. Obuuszne wzbudzanie i hamowanie obwodu MSO pozwala na precyzyjne dostrojenie mechanizmu koincydencji. (A) Neurony MSO otrzymują dwuuszne sygnały pobudzające z SBC w AVCN po obu stronach i dwuuszne sygnały hamujące z LNTB i MNTB, które są unerwione przez GBC odpowiednio ipsilateralnego i kontralateralnego AVCN. (B) Funkcja strojenia ITD neuronu MSO myszoskoczka (CF = 683Hz). Należy zauważyć, że szczyt funkcji (�st ITD”) znajduje się na przeciwległym wiodącym ITD poza zakresem fizjologicznych ITD (obszar szary), podczas gdy nachylenie obejmuje cały zakres fizjologicznych ITD. (C) Panel górny: blokowanie inhibicji w komórkach MSO in vivo przesuwa najlepszy ITD w kierunku 0 ITD. W ten sposób wejścia hamujące dostrajają ITD koincydencji w komórkach MSO. Zaczerpnięte z Pecka et al. (2008). Panel dolny: połączenie ipsi i kontralateralnych wejść hamujących (ramka po prawej stronie) pozwala na oba większe przesunięcia najlepszego ITD (oznaczonego kolorami) niż samo hamowanie kontralateralne (ramka po lewej stronie). Zmodyfikowane z Myoga et al. (2014).

Dedykowane szlaki hamujące istnieją również w obwodzie NL u kurcząt i sów, które wydają się spełniać wiele funkcji związanych z przetwarzaniem ITD (Burger et al., 2011). Neurony jądra oliwkowego górnego (SON) dostarczają wejścia GABAergiczne do NL i tworzą obwód kontroli wzmocnienia poprzez zmniejszenie amplitudy wejść pobudzających i skrócenie czasu ich trwania, zapewniając w ten sposób stałą czułość ITD na różnych poziomach intensywności (Pe༚ et al., 1996 Dasika i wsp., 2005 Nishino i wsp., 2008). Inhibicja, w której pośredniczy SON, poprawia również precyzję blokowania fazy zarówno impulsów pobudzających, jak i odpowiedzi NL (Nishino i wsp., 2008 Burger i wsp., 2011). Co ważne, hamowanie z SON na neurony NL nie jest określone w czasie (jest oddzielone od pobudzenia fazowego Yang et al., 1999) i faktycznie ma depolaryzujący wpływ na komórki NL (ze względu na wysokie wewnątrzkomórkowe stężenie Cl - ), co z kolei aktywuje niskoprogowe kanały potasowe, które prowadzą do przeciekania komórki (Hyson i wsp., 1995 Yang i wsp., 1999 Burger i wsp., 2005a). Co ciekawe, odkryto, że zablokowane w fazie hamowanie GABAergiczne, które jest przenoszone przez obwód sprzężenia do przodu poza SON, działa na neurony NL dostrojone do bardzo niskich częstotliwości, aby wspólnie wzmocnić strojenie ITD wraz z hamowaniem tonicznym (Yamada i in., 2013). Wynika z tego, że analogicznie do systemu ssaków przetwarzanie ITD przy niskich częstotliwościach wymaga (współ)działania czasowego hamowania. Tak więc, zarówno w systemie ITD ssaków, jak i ptaków, inhibicja pełni ważną funkcję w ulepszaniu czułości ITD neuronów detektorowych. Jednak poszczególne neuroprzekaźniki i związany z nimi sposób działania oraz funkcjonalne skale czasowe są różne.

Wspólne elementy w obwodach ILD i ITD prowadzą do wspólnych zasad kodowania

Do tej pory omówiliśmy podobne role MSO i LSO jako obuusznych detektorów rozbieżności, które mają wiele wspólnych elementów obwodów i zasad projektowania. W konsekwencji, podobieństwa znajdują się również w sposobach, w jakie poszczególne ITD i ILD są odzwierciedlane w odpowiedziach impulsowych odpowiednich neuronów. Zarówno neurony MSO, jak i LSO wykazują szerokie, półkuliste dostrojenie do lokalizacji źródła dźwięku, tj. szybkość odpowiedzi zmienia się monotonicznie w szerokim zakresie przestrzeni azymutalnej (Grothe et al., 2010). Co ważne, strojenie przestrzenne w obu jądrach wydaje się być mniej lub bardziej stereotypowe, przy czym większość neuronów ma najwyższą wrażliwość przestrzenną (nachylenie ich funkcji strojenia, które przekazuje większość informacji o zmianach lokalizacji) w pozycjach czołowych (ryc. 4 i 6). Tollin, 2003 Harper i McAlpine, 2004). W przypadku ILD ten stereotypowy układ staje się najbardziej widoczny, gdy stosuje się stymulację (wirtualną) polem swobodnym, co sugeruje kluczową rolę dla składu spektralnego bodźców w azymutalnej lokalizacji dźwięku przy wyższych częstotliwościach (Tollin i Yin, 2002). Ponadto stwierdzono, że pozycje szczytowe funkcji strojenia ITD zależą od częstotliwości stymulacji u wielu gatunków, niezależnie od wielkości głowy badanych gatunków (Middlebrooks i in., 1994 McAlpine i in., 2001 Hancock i Delgutte, 2004 Pecka i in. al., 2008 Werner-Reiss i Groh, 2008). Dane te mają wiele istotnych implikacji: po pierwsze, to, czy dany gatunek wykorzystuje ITD do lokalizacji dźwięku, decyduje zakres słuchu i obecność dobrze rozwiniętego MSO, a nie wielkość ciała lub głowy (tj. fizjologiczny zakres ITD). Ponieważ obwody MSO są podobne u wszystkich ssaków ze słyszeniem o niskiej częstotliwości (Grothe, 2000), czułość ITD neuronów na mikrosekundę (a nie stopień ostrości przestrzennej, która jest funkcją wielkości międzyusznej) jest również podobna u wszystkich gatunków (Phillips i in., 2012). Po drugie, zależność od częstotliwości strojenia ITD obala pojęcie rozproszonej, oznaczonej linii reprezentacji przestrzeni azymutalnej (tj. w której aktywność pojedynczych neuronów reprezentuje odbiór sygnału z ustalonego kierunku w przestrzeni) i doprowadziła do liczne spekulacje na temat charakteru podstawowej strategii kodowania. Szerokie funkcje strojenia pobudziły ideę półkulistych, przeciwnie kodujących kanałów po każdej stronie mózgu, które można porównać przed MSO i LSO (McAlpine i in., 2001 Stecker i Middlebrooks, 2003 Hancock i Delgutte, 2004 Harper i McAlpine, 2004 Rysunek 7). Zwróć uwagę, że wyjście MSO –, ale nie wyjście LSO – do śródmózgowia przecina linię środkową, co jednoczy półkulistą polaryzację obu w obrębie każdej strony śródmózgowia (Rysunek 7). Podczas gdy szczególny charakter tego kodu jest obecnie przedmiotem dyskusji (Day i Delgutte, 2013 Goodman i in., 2013), jedna przekonująca koncepcja opiera się na założeniu, że podobne poziomy aktywności w każdym kanale reprezentują pozycję źródła dźwięku w linii środkowej, tak że względny wzrost aktywności w jednej z dwóch półkul mózgowych wskazywałby na proporcjonalnie przeciwległe położenie w stosunku do bardziej aktywnej półkuli mózgowej (ryc. 7). Badania psychofizyczne i obrazowania funkcjonalnego potwierdzają ten scenariusz kodowania półkulowego również u ludzi (Thompson i in., 2006 von Kriegstein i in., 2008 Magezi i Krumbholz, 2010 Salminen i in., 2010). W szczególności, używając eleganckich paradygmatów adaptacyjnych, Phillips i Hall (2005), Vigneault-MacLean et al. (2007) potwierdzili obecność kodu populacyjnego, który leży u podstaw lokalizacji dźwięku u ludzi, a także wykazali, że wcześniejsza stymulacja wpływa na późniejszą percepcję przestrzenną. Dane te wskazały drogę do nowszych odkryć dotyczących sposobu, w jaki funkcje strojenia przestrzennego mogą być silnie modulowane zgodnie z ich niedawnym kontekstem akustycznym. Fizjologicznie, takie zależne od aktywności efekty zostały wykazane w korze mózgowej i śródmózgowiu (Dahmen et al., 2010 Lee i Middlebrooks, 2011), a nawet w MSO i LSO (Magnusson et al., 2008 Park et al., 2008 Stange et al., 2013), sugerując, że podstawową rolą MSO i LSO może nie być kodowanie bezwzględnych pozycji źródła dźwięku w przestrzeni (w przeciwieństwie do systemu ptasiego, który wykorzystuje oznakowany kod liniowy z konsekwentnie rzadkim wyjściem odpowiadającym dowolna pozycja w przestrzeni), ale raczej ich względne położenie w porównaniu z innymi źródłami dźwięku. Podobne koncepcje kodowania adaptacyjnego są dobrze znane w innych modalnościach sensorycznych i zostaną omówione w kontekście lokalizacji dźwięku w następnej sekcji.

RYSUNEK 7. Zarówno kod ILD, jak i ITD oparty jest na funkcjach strojenia półkuli. Funkcja strojenia azymutalnego zarówno LSO, jak i MSO obejmuje szeroki zakres przestrzeni azymutalnej. (A) Neurony LSO najlepiej reagują na ipsilateralne pozycje źródła dźwięku (porównaj rysunek 4B). Ta preferencja ipsi jest przerzucana na przeciwpreferencję przed LSO z powodu kontralateralnych projekcji neuronów LSO do śródmózgowia. (B) Neurony MSO najlepiej reagują na przeciwległe pozycje źródła dźwięku. Ta przeciwpreferencja jest utrzymywana przed LSO z powodu ipsilateralnych projekcji neuronów MSO do śródmózgowia.


Tematy przewodnika online

Prawa autorskie © 2020 EdukacjaDynamika. Wszelkie prawa zastrzeżone.

To jest prywatna strona internetowa, która nie jest powiązana z rządem USA, USASiły Zbrojne lub Departament Spraw Weteranów. Amerykańskie agencje rządowe nie sprawdziły tych informacji. Ta strona nie jest połączona z żadną agencją rządową. Jeśli chcesz znaleźć więcej informacji na temat świadczeń oferowanych przez Departament Spraw Weteranów Stanów Zjednoczonych, odwiedź oficjalną stronę internetową rządu USA dotyczącą świadczeń dla weteranów pod adresem http://www.va.gov.

Szkoły sponsorowane przedstawione na tej stronie nie obejmują wszystkich szkół, które akceptują finansowanie GI Bill® lub świadczenia VA. Aby skontaktować się z ArmyStudyGuide, napisz do nas.

Ujawnienie: EducationDynamics otrzymuje wynagrodzenie za szkoły polecane na naszych stronach internetowych (patrz „Szkoły sponsorowane” lub „Ogłoszenia sponsorowane” lub „Wyniki sponsorowane”). Więc co to oznacza dla Ciebie? Wynagrodzenie może mieć wpływ na to, gdzie sponsorowane szkoły pojawiają się na naszych stronach internetowych, w tym na to, czy pojawiają się jako dopasowanie za pośrednictwem naszego narzędzia usług dopasowywania edukacji, kolejność, w jakiej pojawiają się na liście i/lub ich ranking. Nasze strony internetowe nie zawierają, ani nie mają na celu dostarczenia wyczerpującej listy wszystkich szkół (a) w Stanach Zjednoczonych (b) zlokalizowanych w określonym obszarze geograficznym lub (c) oferujących określony program studiów. Przekazując informacje lub zgadzając się na kontakt ze szkołą sponsorowaną, nie jesteś w żaden sposób zobowiązany do złożenia podania lub zapisania się do szkoły.

Jest to oferta edukacji, która może prowadzić do zatrudnienia, a nie oferta czy gwarancja zatrudnienia. Uczniowie powinni skonsultować się z przedstawicielem wybranej przez siebie szkoły, aby dowiedzieć się więcej o możliwościach kariery w tej dziedzinie. Wyniki programu różnią się w zależności od konkretnego programu nauczania każdej instytucji. Pomoc finansowa może być dostępna dla tych, którzy się kwalifikują. Informacje o pomocy finansowej na tej stronie służą wyłącznie celom informacyjnym i badawczym i nie stanowią gwarancji pomocy finansowej.

Wejdź, aby wygrać 1000 $ na studia z drzewa pożyczek. Termin wejścia 31 stycznia 2022 r.


Pioneer F-447 - Instrukcja - Cyfrowy tuner syntezatorowy - HiFi

Kondensatory audio zestawu do modernizacji Pioneer A-447. kondensatory elektrolityczne z wiekiem starzeją się i tracą na swoich walorach, to ważne dla sprzętu audio, jeśli chcesz cieszyć się dźwiękiem wysokiej jakości! Przypomnij/Odnów kondensatory to kompletny zestaw wszystkich kondensatorów elektrolitycznych. Nichicon KZ MUSE, FG Fine Gold, FW, KW, ES MUSE PIONEER A-447 Instrukcja Obsługi . Dzięki tej instrukcji dowiesz się, jak skonfigurować i używać Twojego PIONEER A-447. Podręcznik opisuje funkcje A-447, mówi, jak go prawidłowo używać i zawiera instrukcje dotyczące konserwacji. Uzyskaj recenzje, godziny, wskazówki, kupony i więcej dla usług Pioneer pod adresem 447 College Blvd, Oceanside, CA 92057. Szukaj innych pożyczek w Oceanside na Prawdziwe żółte strony®. Brows 641 E. First St. Prineville, OR 97754 (541) 447-1268 - Telefon (541) 447-1862 - Fa Nabr Network to najbardziej wszechstronna w branży technologia komunikacyjna dla firm zarządzających społecznościami i ich stowarzyszeń


MODULOWANIE UCZENIA SIĘ I PAMIĘCI

Zainteresowanie zwiększaniem funkcji poznawczych sięga daleko w historię współczesnej ludzkości. Wykorzystywanie technik pamięciowych, na przykład w celu doskonalenia umiejętności retorycznych, promował już Marek Tullius Cicero (� Oratore”, Księga II, 55 pne). Jedna z tych metod, 𠇌icero Memory Method” (Metoda loci), prosta metoda poprawy pamięci, która wykorzystuje wizualizację do strukturyzowania informacji, jest nadal używana. Dążenie do wspomagania poznawczego skłoniło naukowców do korzystania z osiągnięć technicznych w celu osiągnięcia lepszych wyników. Dlatego w ostatniej dekadzie naukowcy zaczęli badać wpływ różnych technik NBS na funkcje pamięci.

Uczenie się jest warunkiem wstępnym tworzenia śladów pamięciowych i uważa się, że jest zależne od plastyczności synaptycznej, w której pośredniczą LTP i LTD, które również reprezentują kluczowe mechanizmy wpływu NBS na funkcje mózgu. To nie tylko sprawiło, że NBS jest cenne w badaniu procesów neuroplastycznych związanych z uczeniem się i pamięcią, ale także promuje je jako cenne narzędzie do poprawy funkcji pamięci.

Chociaż TMS jest używany głównie do celów diagnostycznych i badania struktur mózgowych przyczyniających się do określonych funkcji, tDCS jest częściej stosowany w celu wzmocnienia funkcji mózgu.

Osoby zdrowe

Pamięć robocza

W ostatniej dekadzie naukowcy zaczęli badać wpływ treningu WM na korelaty neuronalne i współistniejącą wydajność (Jaeggi i in., 2008). Badania te wykazały, że nie tylko można zwiększyć wydolność WM poprzez konstruktywny trening, ale także, że wspomniany trening zwiększa gęstość korowych receptorów dopaminowych D1 w obszarach przedczołowych (McNab i wsp., 2009). Podłoże neurobiologiczne WM jest stałym tematem badań, jednak uważa się, że regiony przedczołowe są krytycznie zaangażowane. Zgodnie z takimi poglądami, badania badające potencjał NBS do wzmocnienia WM koncentrowały się na korze przedczołowej, generalnie DLPFC, a większość wykorzystywała werbalne zadania WM. W większości badań badanych proszono o ćwiczenie zadań STM lub WM równolegle z tDCS, a ich umiejętności WM oceniano w trakcie lub po nim.

W porównaniu ze stymulacją pozorowaną, tDCS z anodą nad lewym DLPFC (i prawą katodą nadoczodołowo) wzmacniał WM u zdrowych osobników (Fregni i in., 2005 Ohn i in., 2008 Mulquiney i in., 2011 Teo i in., 2011 Zaehle i in., 2011). Niektórzy badacze sugerują, że zwiększenie intensywności stymulacji (Teo et al., 2011) lub czasu trwania (Ohn et al., 2008) może prowadzić do silniejszych efektów. Tylko jedno badanie wykazało brak poprawy pamięci po tDCS z anodą nad lewą DLPFC (Mylius et al., 2012), a jedno badanie wykazało poprawę w STM, ale nie w WM (Andrews et al., 2011). Jedyne badanie, w którym zastosowano tDCS z anodą nad prawym DLPFC, nie wykazało efektu WM (Mylius et al., 2012). Z drugiej strony, tDCS z katodą nad lewą DLPFC (i prawą anodą nadoczodołowo) dał różne wyniki w różnych badaniach, począwszy od korzyści dla pamięci (Mylius et al., 2012), do braku efektów (Fregni et al., 2005 ), a nawet negatywne skutki (Zaehle i in., 2011). Badanie Zaehlego i in. (2011) jest szczególnie interesujący, ponieważ autorzy donieśli, że negatywne skutki tDCS z katodą nad lewym DLPFC były związane ze zmniejszoną mocą elektroencefalograficzną w pasmach theta i alfa nad obszarami tylnymi (ciemieniowymi). Z drugiej strony autorzy stwierdzili, że poprawa WM po tDCS z anodą nad lewym DLPFC była związana ze zwiększoną mocą w pasmach alfa i theta EEG nad regionami ciemieniowymi. Badanie to ilustruje potencjał badań łączących behawioralne i neurofizjologiczne wyniki pomiarów i sugeruje kluczową rolę interakcji korowo-korowych we wzmacnianiu pamięci. Zaproponowano, że bardziej rozproszona sieć może podporządkować funkcje WM, przy czym ważną rolę odgrywa tylna kora ciemieniowa (PPC) (Mottaghy i in., 2002a Collette i in., 2006). Stymulacja może zakłócić aktywność w danym regionie korowym, a tym samym uwolnić aktywność w odległym węźle połączonym, powodując paradoksalne ułatwienie (Najib i Pascual-Leone, 2011). Specyficzny charakter stymulacji wydaje się istotny, chociaż np. losowa stymulacja hałasem nad lewym DLPFC nie wykazała efektów (Mulquiney et al., 2011).

W celu dalszego zbadania roli struktur ciemieniowych w WM, Sandrini i współpracownicy (2012) zastosowali dwustronną stymulację nad PPC podczas zadania z jednym grzbietem (STM) lub z dwoma grzbietami (WM). Odkryli podwójną dysocjację, przy czym STM jest osłabiony po stymulacji lewo-katodowej/prawej anody, a WM po stymulacji lewo-katodowej/prawej anody. Doszli do wniosku, że ta dysocjacja może być spowodowana strategiami przetwarzania różnicowego w STM i WM. Jednak efekty mogły być pośredniczone przez wpływ na procesy uwagi (a nie na pamięć), biorąc pod uwagę fakt, że wpływ miał tylko czas odpowiedzi, a nie dokładność. Przyszłe badania będą musiały dokładniej zbadać wpływ obszarów ciemieniowych i ich interakcji z obszarami przedczołowymi na wzmocnienie WM.

Dalsze badania mogłyby zbadać czas trwania efektów, prawdopodobny efekt synergiczny treningu poznawczego z tDCS lub zastosowanie tDCS lub innych metod NBS do wzmocnienia WM w różnych przedziałach wiekowych, od dzieci po osoby starsze. Jednak wszystkie takie badania wymagają starannego rozważenia kwestii ryzyka i korzyści, i powinny być poparte przemyślaną dyskusją na temat etycznych konotacji takich podejść wzmacniających (Rossi i in., 2009 Hamilton i in., 2011 Horvath i in., 2011).

Pamięć krótkotrwała

Mniej jasne jest, czy NBS może wzmocnić STM u normalnych obiektów. Badania wykazują mniej spójne wyniki. Może to częściowo wynikać z faktu, że podstawowe zadania STM są łatwe dla zdrowych osób, co prowadzi do efektu sufitu. W nowszych badaniach zastosowano zaadaptowane zadania, co jednak utrudnia porównanie między badaniami. Większość badań, podobnych do literatury na temat WM, dotyczyła DLPFC. Dwa ostatnie badania wykazały korzystny wpływ tDCS z anodą na DLPFC w przypadku zadania STM z dodatkowymi dystraktorami (Gladwin i in., 2012 Meiron i Lavidor, 2013). Jedno z badań wykazało poprawę dokładności zależną od płci, przy czym mężczyźni czerpią większe korzyści ze stymulacji lewą DLPFC, a kobiety czerpią większe korzyści ze stymulacji prawą DLPFC, ale tylko wtedy, gdy obciążenia dystraktorami były wysokie (Meiron i Lavidor, 2013). W drugim badaniu wykorzystano zmodyfikowane zadanie Sternberga, które wprowadzało dodatkowe bodźce dystraktorowe w okresie opóźnienia (Gladwin i in., 2012). Pracownicy ci stwierdzili znaczną poprawę czasu reakcji po stymulacji lewej DLPFC. W porównaniu z tymi badaniami Marshall i in. (2005) zastosowali tDCS z dwiema anodami lub dwiema katodami nad DLPFC, z elektrodami odniesienia umieszczonymi nad wyrostkami sutkowatymi, i stwierdzili szkodliwe skutki STM. Może to wskazywać, że wprowadzenie dystraktorów do zadania STM zmienia leżące u podłoża procesy neurobiologiczne i umożliwia uzyskanie efektów wzmacniających. Ulepszenia po tDCS mogą być spowodowane albo lepszą uwagą selektywną, albo skuteczniejszym hamowaniem rozpraszających informacji. Rzeczywiście, ostatnie badanie TMS wykazało, że rola DLPFC w zadaniach STM wydaje się zależeć od obecności dystraktorów. Im silniejsze rozproszenie, tym bardziej widoczne stają się interakcje czołowo-ciemieniowe, aby chronić odpowiednie reprezentacje pamięciowe (Feredoes i in., 2011).

Badania, w których badacze stymulowali obszary ciemieniowe, przyniosły częściowo odmienne wyniki. Dotyczy to badań z wykorzystaniem tDCS i TMS. Jeśli chodzi o eksperymenty z TMS, niektóre pokazują pogorszenie STM (Koch i in., 2005 Postle i in., 2006), podczas gdy inne donoszą o poprawie STM (Hamidi i in., 2008 Yamanaka i in., 2010) po stymulacji ciemieniowej o wysokiej częstotliwości podczas okres opóźnienia. Jeśli chodzi o eksperymenty tDCS, Berryhill et al. (2010) stwierdzili upośledzenie rozpoznawania, ale nie swobodnej pamięci, po tDCS z katodą nad prawą korą ciemieniową (i anodą nad lewym policzkiem), podczas gdy Heimrath i współpracownicy (2012), umieszczając katodę nad prawą korą ciemieniową ( i anoda nad kontrlateralnym obszarem homologicznym), stwierdzili poprawę zdolności w opóźnionym zadaniu dopasowania do próbki po tDCS, gdy bodźce były prezentowane w lewej półpolu widzenia (STM dla bodźców prezentowanych w lewej półpolu zmniejszyła się). Co ciekawe, Heimrath i in. stosowali jednocześnie tDCS i EEG i odkryli spadek mocy oscylacyjnej w paśmie alfa po stymulacji katodowej. Ponieważ zakłada się, że aktywność alfa odzwierciedla hamowanie dystraktorów (Klimesch, 1999), autorzy zasugerowali, że miara ta może wskazywać na wydajność pamięci. To badanie ponownie ilustruje potencjał eksperymentów łączących behawioralne i neurofizjologiczne pomiary wyników z NBS.

Wreszcie, w jednym badaniu sondowano móżdżek i stwierdzono zniesienie zależnej od praktyki poprawy czasu odpowiedzi w zadaniu Sternberga, niezależnie od tego, czy anoda czy katoda została umieszczona nad móżdżkiem (a druga elektroda nad wierzchołkiem) (Ferrucci i in. ., 2008). Wkład móżdżku w STM był również badany za pomocą jednopulsowego TMS przez Desmonda i współpracowników (2005), którzy również stwierdzili negatywny wpływ na czas odpowiedzi w zadaniu Sternberga. Nie zbadano, czy inne paradygmaty stymulacji móżdżku mogą wywoływać wzmocnienie STM.

Pamięć ogólna i uczenie się

Naukowcy próbujący usprawnić procesy uczenia się skupili się na różnych regionach neuronowych. Tak różnorodne podejścia ponownie utrudniają wyodrębnienie wzorca dotyczącego stanu stymulacji, mechanizmów i wyniku. W większości badań zastosowano tDCS w fazie uczenia się, a większość z nich była skierowana na lewą DLPFC lub inne lewe obszary przedczołowe. Ogólnie rzecz biorąc, badania donoszą o poprawie pamięci po tDCS z anodą w stosunku do DLPFC (Kincses et al., 2004 Javadi i Walsh, 2012 Javadi et al., 2012) lub innych obszarach przedczołowych (De Vries et al., 2010) oraz pogorszenie pamięci po tDCS z katodą nad DLPFC (Elmer et al., 2009 Hammer et al., 2011 Javadi i Walsh, 2012 Javadi et al., 2012) lub innymi obszarami przedczołowymi (Vines et al., 2006). Jednak interpretując swoje wyniki, badacze często przyjmowali zbyt uproszczone założenie, że skutki tDCS można wyjaśnić neurobiologicznym efektem jednej z elektrod, wzmocnieniem anody i aktywnością tłumienia katody w obszarze mózgu pod nimi. Należy jednak pamiętać, że tDCS nie jest monopolarny i że wszystkie elektrody są aktywne. W ten sposób mózg jest wystawiony na przepływ prądu z przeciwstawnymi efektami faradyzacyjnymi anody i katody. Dlatego mówienie o anodowym tDCS lub katodowym tDCS jest niedokładne.

Niewiele badań dotyczyło prawych obszarów przedczołowych. Jedno z badań wykazało brak efektów w zadaniu epizodycznej pamięci werbalnej po tDCS z anodą lub katodą nad prawym obszarem przedczołowym (Elmer et al., 2009). Dwa badania wykazały, że proces uczenia się wykrywania zagrożeń w środowisku rzeczywistości wirtualnej i czas wymagany do nauczenia się tej umiejętności można poprawić po tDCS z anodą nad prawym przedczołowym (Bullard i in., 2011 Clark i in., 2012) lub prawy region ciemieniowy (Clark i wsp., 2012). Ponadto Bullard i współpracownicy (2011) stwierdzili, że zastosowanie tDCS na początku fazy uczenia się znacznie poprawiło uczenie się w porównaniu z wynikami u doświadczonych uczniów (po 1 godzinie szkolenia).

Stymulacja dwustronna (anoda i katoda nad obszarami homologicznymi obu półkul) została zastosowana w kilku badaniach (Marshall i in., 2004, 2011 Boggio i in., 2009 Chi i in., 2010 Cohen Kadosh i in., 2010 Penolazzi i in. in., 2010 Jacobson i in., 2012). Jacobson i współpracownicy (2012) zastosowali dwustronny tDCS (anodalny lewy, katodowy prawy lub odwrotnie) nad płatem ciemieniowym podczas kodowania. Stwierdzili poprawę pamięci werbalnej tylko wtedy, gdy anoda została umieszczona nad lewą półkulą, a katoda nad prawą. W innym badaniu badającym wkład kory ciemieniowej do uczenia numerycznego zastosowano obustronną tDCS podczas 6-dniowej fazy treningowej (Cohen Kadosh i in., 2010). Podczas gdy stymulacja prawy anodę/lewokatoda znacznie poprawiła uczenie się, stymulacja prawy katoda/lewokatoda zmniejszyła uczenie się w porównaniu z pozorowanym tDCS.

Penolazzi i współpracownicy (2010) zastosowali obustronne tDCS (anoda lewa i katoda prawa lub odwrotnie) nad korą czołowo-skroniową podczas kodowania i stwierdzili ułatwione przywoływanie przyjemnych obrazów po tDCS prawo-anodalnym/lewokatodowym, podczas gdy lewo-węzłowy/prawo- katodowy tDCS ułatwiał przywoływanie nieprzyjemnych obrazów. Wyniki te wspierają model teoretyczny (hipoteza swoistej walencji), zgodnie z którym prawa i lewa półkula są wyspecjalizowane w przetwarzaniu odpowiednio bodźców nieprzyjemnych i przyjemnych. Inna grupa stosująca obustronną stymulację (anodalną lewą, katodową prawą lub odwrotnie) nad przednim płatem skroniowym oceniała pamięć wzrokową (Chi et al., 2010) i również odnotowała poprawę w zapamiętywaniu różnych typów kształtu po prawej/lewej anodzie. stymulacja katodowa, ale brak efektów przy zastosowaniu odwrotnego wzorca stymulacji.

W jednym zestawie badań zbadano wpływ obustronnej stymulacji anodowej na DLPFC podczas snu i czuwania. W swoim pierwszym badaniu Marshall i współpracownicy (2004) odnotowali poprawę konsolidacji pamięci po zastosowaniu przerywanego (wł./wył. 15 sekund) anodowego tDCS jednocześnie nad obydwoma DLPFC podczas snu wolnofalowego (nieszybki ruch gałek ocznych, nie-REM), ale nie podczas snu. czuwanie. W drugim badaniu zbadali efekty zależne od stanu i stwierdzili zwiększoną aktywność theta, gdy przezczaszkowa stymulacja powolnych oscylacji (tSOS) została zastosowana podczas czuwania (Kirov et al., 2009). Wzmocnienie pamięci wystąpiło tylko wtedy, gdy tSOS zastosowano podczas uczenia się, ale nie po nauce. W swoim trzecim badaniu Marshall i współpracownicy (2011) zastosowali anodowy theta-tDCS (tDCS oscylujący z częstotliwością 5 Hz) podczas snu REM i snu bez REM, co doprowadziło odpowiednio do zwiększonej aktywności w zakresie gamma i zmniejszonej konsolidacji pamięci. Dane z tych badań ilustrują potencjał przezczaszkowej stymulacji prądem przy określonych częstotliwościach stymulacji selektywnie do modulowania określonych oscylacji mózgu. Ta metoda NBS zapewnia interesujące podejście do badania związku między rytmami korowymi mózgu, procesami związanymi ze snem i funkcjami pamięci.

Niektóre badania przyniosły pozornie sprzeczne wyniki, podkreślając potrzebę dalszych badań mechanizmów działania leżących u podstaw tDCS i TMS. Boggio i in. (2009) stwierdzili zmniejszone „wspomnienia fałszywe” przy użyciu anodowego tDCS nad lewym przednim płatem skroniowym lub obustronnego (lewo-anodalny/prawo-katodowy) tDCS. Jednak ci sami badacze odnotowali prawie identyczny efekt po zastosowaniu rTMS 1 Hz w tym samym regionie, protokołu, który, jak się uważa, tłumi aktywność docelowego obszaru mózgu (Gallate i wsp., 2009). Oczywiście możliwe jest, że efekt behawioralny może być związany z efektami sieci transsynaptycznej, a nie za pośrednictwem docelowego obszaru mózgu. Rzeczywiście, badanie z użyciem jednoimpulsowego TMS wykazało ułatwiający wpływ na pamięć werbalną po stymulacji Prawidłowy gorszy PFC (Kahn et al., 2005), przypuszczalnie z powodu paradoksalnych efektów pośrednich międzypółkulowych. Byłoby to zgodne z innym badaniem, w którym stwierdzono poprawę pamięci werbalnej po stymulacji lewo gorsze PFC z impulsami rTMS 7 Hz (Köhler et al., 2004). Co więcej, protokół sparowanych impulsów, o którym wiadomo, że wywołuje efekty ułatwiające, doprowadził do poprawy pamięci po stymulacji lewej i prawej DLPFC w zarówno werbalnej, jak i niewerbalnej pamięci epizodycznej.Połączenie technik stymulacji i innych metod, takich jak EEG i fMRI, pozwala na połączenie ich nieodłącznych zalet, aby pomóc odpowiedzieć na te otwarte pytania.

Osoby w podeszłym wieku zdrowe

Podstawowe badania pamięci obejmują głównie osoby młode i zdrowe. Jednak jeden z kluczowych tematów w dziedzinie badań NBS dotyczy zmian równowagi międzypółkulowej i zwiększonej kompensacyjnej rekrutacji obszarów mózgu wraz z wiekiem. Ponieważ pamięć stanowi nadrzędny temat dla osób starszych, ważne jest, aby promować badania, które badają te zmiany i dostarczają informacji, jak poprawić funkcje pamięci. Co więcej, badania ze zdrowymi osobami w podeszłym wieku są niezbędne, jeśli chcemy przełożyć je na warunki kliniczne, ponieważ pacjenci z deficytami pamięci są w większości starsi. Nowo powstająca dziedzina zaczęła badać poprawę pamięci u osób starszych i leżące u ich podstaw modele (Rossi i in., 2004 Solé-Padullés i in., 2006 Manenti i in., 2011 Fl཮l i in., 2012). .

Model HAROLD (Hemispheric Asymetry Reduction in Older Adults) (HAROLD) stwierdza, że ​​aktywność przedczołowa podczas czynności poznawczych staje się mniej zlateralizowana wraz z wiekiem (Cabeza, 2002). Manenti i współpracownicy zbadali założenia różnicowe modelu HERA (osoby młode) i modelu HAROLD (osoby starsze), sugerując, że asymetria półkuli zmniejsza się wraz z wiekiem. Co ciekawe, mogli wykazać, że osoby starsze o słabych wynikach nadal wykazują asymetrię przedczołową, podczas gdy osoby starsze o wysokich wynikach wykazują zmniejszoną asymetrię wskazującą na mechanizmy kompensacyjne (Manenti i in., 2011).

Chociaż zlateralizowane aktywacje w obrębie PFC można zaobserwować u młodszych osób podczas epizodycznych zadań pamięciowych (Rossi et al., 2001), ta asymetria stopniowo zanika wraz z wiekiem, na co wskazują efekty dwustronnej interferencji (Rossi et al., 2004).

Odwrotnie, przewaga lewego efektu DLPFC podczas kodowania nie została zniesiona u osób starszych, co wskazuje na jego przyczynową rolę w kodowaniu przez całe życie. Jednak w tym badaniu nie rozróżniono między osobami osiągającymi wysokie i słabe wyniki. Inne badanie potwierdziło założenie, że wyższa wydajność wiąże się z większą obustronną rekrutacją obszarów mózgu i że stymulacja może być w stanie promować rekrutację dodatkowych obszarów mózgu, aby zrekompensować spadek związany z wiekiem. Solé-Padullés i współpracownicy (2006) stwierdzili poprawę wydajności w uczeniu skojarzeniowym po rTMS 5 Hz, której towarzyszyła dodatkowa rekrutacja prawego przedczołowego i obustronnego tylnego obszaru mózgu.

Badanie tDCS wykazało poprawę w przestrzennym uczeniu się i pamięci u osób starszych (średnio 62 lata) podczas stymulacji podczas kodowania (Fl཮l et al., 2012). Stymulacja anodowa nad prawą korą skroniowo-ciemieniową poprawiła swobodną pamięć 1 tydzień później w porównaniu ze stymulacją pozorowaną. Nie zaobserwowano natychmiastowych różnic w uczeniu się, co wskazuje, że stymulacja miała wpływ na retencję (mniejszy zanik), a nie na kodowanie.

Podsumowując, kilka badań wykazało różne wyniki po stymulacji DLPFC u młodych i starszych zdrowych osób zgodnie z modelem HAROLD (Cabeza, 2002). Różnice te mogą wynikać ze zmian w równowadze międzypółkulowej i rekrutacji różnych obszarów mózgu do tych samych zadań, co może wynikać z mechanizmów kompensacyjnych. Pozostaje do dalszego wyjaśnienia, czy zmiany te odzwierciedlają mechanizmy lokalne lub rozproszone, czy kompensacyjna rekrutacja dodatkowych obszarów mózgu jest związana z wyższymi poziomami wydajności i może zostać wzmocniona przez NBS.

Pacjenci

W porównaniu z bogactwem badań przeprowadzonych na zdrowych iw większości młodych osobnikach, badania na pacjentach są raczej nieliczne (patrz Tabela 55.1). Dowody są zachęcające i wzywają do dalszych badań nad łącznym stosowaniem NBS i terapii neuropsychologicznej. Poza pomiarami behawioralnymi, badania te powinny w idealnym przypadku obejmować inne pomiary, takie jak ocena plastyczności mózgu lub wyniki neurofizjologiczne specyficzne dla pamięci. Prace nad pacjentami po udarze są bardzo wstępne i potrzebne są dalsze badania z większą liczbą pacjentów i lepszą kontrolą lokalizacji zmian. W jednym skrzyżowanym, pozorowanym badaniu kontrolowanym Jo i in. (2009) zastosowali tDCS z anodą nad lewą DLPFC (i katodą nad kontrlateralnym obszarem nadoczodołowym) w zadaniu 2 pleców u 10 pacjentów z udarem jednostronnym, prawo-półkulowym, niedokrwiennym lub krwotocznym (1𠄴 miesiące po udarze) . Po jednej sesji stymulacji znacznie poprawiła się dokładność działania, ale nie czas reakcji. Wzmocnienie funkcji pamięci zostało szerzej zbadane u pacjentów z AD i chorobą Parkinsona (PD). Odkrycia te dostarczają dowodów na to, że NBS może być bezpiecznym i użytecznym narzędziem przywracania/kompensowania funkcji mózgu poprzez aktywację sieci podstawowych i kompensacyjnych, które leżą u podstaw funkcji pamięci.

Choroba lzheimera

Kilka badań wykazało wpływ NBS na funkcje poznawcze w AD (6 TMS, 3 tDCS). Pierwsze badania, w których stosowano NBS w AD, dotyczyły przede wszystkim języka, a nie funkcji pamięci. Cotelli i współpracownicy zastosowali rTMS (20 Hz) nad lewym i prawym DLPFC i stwierdzili pozytywne skutki dla obu półkul. Zastosowali pojedynczą sesję online rTMS w dwóch krzyżowych, pozorowanych badaniach kontrolowanych (Cotelli i in., 2006, 2008). W pierwszym badaniu stwierdzili poprawę dokładności nazewnictwa czynności, ale nie nazewnictwa obiektów u wszystkich pacjentów (Cotelli i in., 2006). W drugim badaniu mogli powtórzyć pozytywne wyniki dla nazewnictwa czynności, jednak nazewnictwo obiektów również uległo znacznej poprawie, chociaż tylko u pacjentów z upośledzeniem od umiarkowanego do ciężkiego (Cotelli et al., 2008). Autorzy postawili hipotezę, że brak poprawy w nazewnictwie obiektów może wynikać z efektu sufitu. Ponadto efekt dwustronny mógł wynikać z kompensacyjnej aktywacji zasobów prawej półkuli.

W trzecim badaniu kontrolowanym placebo ci sami autorzy testowali różne funkcje, w tym pamięć, funkcje wykonawcze i język u pacjentów z umiarkowaną AD (Cotelli i in., 2011). Badanie to obejmowało 4 tygodnie codziennych sesji 20 Hz rTMS do lewej DLPFC. Chociaż stwierdzili znaczną poprawę rozumienia zdań po 10 sesjach (bez dalszej poprawy po 20 sesjach), nie stwierdzili żadnej poprawy pamięci i funkcji wykonawczych (Cotelli i in., 2011). Ten brak poprawy mógł wynikać z faktu, że pacjenci nie wykonywali jednocześnie żadnego specyficznego treningu poznawczego. Alternatywnie brak efektów pamięciowych może być związany z docelowym obszarem mózgu.

Bentwich i współpracownicy (2011) przeplatali trening poznawczy i rTMS (10 Hz) podczas 30 sesji, jednocześnie stymulując sześć różnych regionów mózgu (Broca, Wernicke, prawy i lewy DLPFC oraz kora ciemieniowa). Podczas każdej sesji stymulowano trzy z tych regionów, podczas gdy pacjenci wykonywali zadania poznawcze, które zostały opracowane tak, aby pasowały do ​​każdego z tych regionów. Poprawa funkcji poznawczych była znacząca, mierzona za pomocą podskali poznawczej Skali Oceny Choroby Alzheimera (ADAS-Cog) i utrzymywała się przez 4,5 miesiąca po treningu. Opis przypadku (Haffen et al., 2012) wykazał poprawę pamięci epizodycznej (swobodne przywoływanie) i szybkości przetwarzania po 10 sesjach rTMS (10 Hz) w stosunku do lewej DLPFC. Są to otwarte próby i oczywiście potrzebne są pozornie kontrolowane interwencje. Jednak wyniki są obiecujące i uzasadniają kontynuację. W kontrolowanym badaniu, Ahmed i wsp. (2012) przypisali 45 pacjentów z AD do trzech różnych grup terapeutycznych w celu zbadania wpływu rTMS o wysokiej lub niskiej częstotliwości (20 Hz, 1 Hz) lub stymulacji pozorowanej. Pacjenci otrzymywali leczenie przez 5 kolejnych dni bez połączonego treningu poznawczego. U pacjentów z łagodnymi lub umiarkowanymi zaburzeniami, otrzymujących rTMS o wysokiej częstotliwości, nastąpiła znaczna poprawa we wszystkich skalach (Mini Mental State Examination (MMSE), Instrumental Daily Living Activity Scale, Geriatric Depression Scale) i utrzymała tę poprawę przez 3 miesiące. Jednak poważnie upośledzeni pacjenci nie reagowali na leczenie.

W dwóch badaniach krzyżowych zastosowano tDCS na jedną sesję i wykazały poprawę pamięci rozpoznawania wzrokowego po stymulacji lewej DLPFC i kory skroniowo-ciemieniowej (TPC) (Boggio i in., 2009) oraz w rozpoznawaniu słów po stymulacji obustronnego TPC (Ferrucci i in. ., 2008). W pierwszym badaniu autorzy zastosowali 15-minutową stymulację anodową, katodową i pozorowaną nad obustronną TPC w trzech różnych sesjach u pacjentów z łagodnym AD. Podczas gdy anodowe tDCS doprowadziło do poprawy, stymulacja katodowa doprowadziła do upośledzenia rozpoznawania słów. Nie zaobserwowano żadnych efektów w zadaniu uwagi wzrokowej (Ferrucci i in., 2008). W drugim badaniu pacjenci z AD z łagodnym do umiarkowanego upośledzeniem otrzymywali anodową tDCS nad lewą DLPFC, lewą TPC lub stymulacją pozorowaną. Stymulacja zarówno DLFPC, jak i TPC spowodowała znaczną poprawę rozpoznawania wzrokowego. Nie zaobserwowano żadnego wpływu na selektywną uwagę lub wizualne opóźnione zadanie dopasowania do próbki.

Możliwe, że do tej poprawy przyczyniły się wywołane przez tDCS zmiany w aktywności cholinergicznej. Niedawne badanie wykazało istotną zmianę SAI (ISI 2 ms) w korze ruchowej zdrowych osób po stymulacji anodowej, podczas gdy próg ruchowy spoczynkowy i amplitudy motorycznych potencjałów wywołanych nie uległy zmianie (Scelzo i in., 2011). Mogłoby to wyjaśniać pozytywny wpływ tDCS na funkcje pamięci we wspomnianych badaniach. Pożądane byłyby przyszłe badania mierzące behawioralne wraz z efektami neurofizjologicznymi i badające korelacje między nimi.

Choroba Parkinsona

W dwóch badaniach zastosowano TMS lub tDCS w celu poprawy funkcjonowania poznawczego w PD. W pierwszym badaniu porównano wpływ aktywnego lub pozorowanego rTMS i fluoksetyny lub placebo u pacjentów z PD ze współistniejącą depresją (Boggio i wsp., 2005). Autorzy stosowali rTMS 15 Hz nad lewą DLPFC przez 10 sesji dziennie i oceniali funkcje poznawcze na początku oraz 2 i 8 tygodni po leczeniu. Zabiegów nie łączono z treningiem poznawczym ani psychoterapią. Po 2 tygodniach obie interwencje doprowadziły do ​​podobnej poprawy w teście Stroopa i teście sortowania kart z Wisconsin (funkcje wykonawcze) oraz Hoopera (funkcje wzrokowo-przestrzenne). Ponadto wskaźniki depresji uległy znacznej poprawie w obu grupach. Jednak nie zgłoszono żadnych ulepszeń w STM lub WM (cyfry do przodu i do tyłu). Osiem tygodni po leczeniu poprawa ta nieznacznie spadła, ale pozostała znacząca.

Drugie badanie wykazało lepszą dokładność w zadaniu z trzema plecami podczas pojedynczej sesji anodowego tDCS nad lewym DLPFC. Poprawa była znacząca przy intensywności stymulacji 2 mA, ale nie przy 1 mA (Boggio i wsp., 2006).

Zaburzenia funkcji poznawczych w chP są często związane z objawami depresji, które występują u około 35% pacjentów. Ponadto u tych pacjentów często występuje otępienie, a częstość występowania punktowa wynosi 30% (Aarsland i Kurz, 2010). Potrzebne są dalsze badania, aby zbadać procesy leżące u podstaw zaburzeń poznawczych. Ponadto badania powinny oceniać skuteczność powtarzanych NBS w połączeniu z treningiem poznawczym w tej populacji pacjentów.


Zjedz [ edytuj ] [ dodaj ofertę ]

W tym przewodniku zastosowano następujące przedziały cenowe dla typowego posiłku dla jednego, w tym napój bezalkoholowy:
Budżet Pod R60
Średni zakres R60 do R120
Popisywać się Powyżej R120

Jedzenie w Kapsztadzie jest na ogół wysokiej jakości. Nie kupuj jednak świeżych owoców od ulicznych sprzedawców, ponieważ podróżnicy często chorują. Wina są bardzo cenione, ale okoliczny region jest również dużym producentem owoców, a jagnięcina Karoo jest powszechnie szanowana. Owoce morza złowione lokalnie są znakomite, ale jak na ironię większość z nich trafia na rynki międzynarodowe (np. tuńczyk na sushi) ze względu na ceny, które można osiągnąć. Zapytaj o miejscową linę - żółć ogona, łosoś pelerynowy, kingklip, kabeljou i inne są świetnym jedzeniem. Wyjątkowe w sezonie są również ostrygi, hodowane i dzikie z Knysny lub przywiezione dziko z Namibii.

Jako jedno z głównych miejsc turystycznych jest Nabrzeże V&A, znajdziesz szeroki wybór restauracji, ale często są one zatłoczone i drogie. Kolejną atrakcją jest okolica Długa Ulica z licznymi kawiarniami i restauracjami (odwiedzanymi przez wieloetniczną klientelę), podczas gdy modna dzielnica De Waterkant między Bo Kaap i Zielony punkt powyżej Somerset Road może się również pochwalić dobrym jedzeniem i świetną atmosferą. Zjedz kolację z supermodelkami i innymi pięknymi ludźmi w Zatoka Obozów, który ma wiele modnych restauracji i klubów nocnych z widokiem na plażę wzdłuż Victoria Road. ten Stary młyn do ciastek, w centrum Woodstock, to uroczy sobotni targ pełen wysokiej jakości napojów i żywności w przyjaznej cenie.

ulica Bree jest nową modną ulicą w mieście i powoli staje się nową Długa ulica. Szeroki wybór restauracji, barów, specjalistycznych punktów gastronomicznych to miejsce, w którym spotykają się zarówno miejscowi, jak i turyści. Wszystko od tanich posiłków po dania kuchni międzynarodowej - popularne na lunch i kolację.

Kloof Street & Park Road w Obszar ogrodów jest najnowszą modną miejską dzielnicą modową i jest doskonałym miejscem do jedzenia z dala od tłumów turystów z różnymi miejscami typu bistro / sushi / hipster, obsługującymi młody profesjonalny i bohemy tłum.

Nieco dalej, Hout Bay po zachodniej stronie Półwyspu Przylądkowego jest bardzo dobre dla świeżych raków (homary - stały się jednak dość drogie, około R300). Zatoka Kalk po wschodniej stronie półwyspu oferuje duży wybór świeżych ryb, sprawdź The Brass Bell. Restauracje w pobliskim Simon's Town są również dobre.

Nie zaniedbuj Cape Winelands dla jedzenia, jeśli masz samochód. W Stellenbosch Spier ma kilka restauracji, w tym zabawne, afro-chic Moyo, a wiele winnic oferuje jedzenie różnego rodzaju i jakości. Wioska Franschhoek to kulinarny pępek regionu winiarskiego, a Le Quartier Francais to wieloletni zdobywca pięciu gwiazdek, ale tylko jedna z wielu doskonałych restauracji. W Dolinie Constantia znajduje się wiele wspaniałych restauracji, w tym Pastis Brasserie, Wasabi, The River Cafe, La Colombe i Constantia Uitsig Restaurant.

Uwaga: upewnij się, że wiesz, jaka jest cena, zanim zamówisz rzadkie przysmaki w restauracjach, ponieważ było kilka rzadkich, ale głośnych przypadków haniebnego przeładowania, gdy cena nie jest w menu, szczególnie w przypadku perlemoen (abalone) i raków ( podobny do homara).

Budżet [ edytuj ]

  • Bakoven, Southern Life Building, 10 Riebeeck Street, ☎ +27 21 419 1937. Kawiarnia i lekkie posiłki.  edytuj
  • Cafe Eco , 90 Long Street , ☎ +27 21 422 2299 , [97]. Tania, zrelaksowana, przyjazna dla środowiska kawiarnia. Ulubiony wśród turystów z plecakami.  edytuj
  • Restauracja Table Mountain , Na szczycie Góry Stołowej, w pobliżu górnej stacji kolejki linowej . Otwarte od 08:30 do 18:30, z wydłużonymi godzinami w grudniu i styczniu . 120 miejsc, restauracja samoobsługowa. Rezerwacja nie jest wymagana.Restauracja jest zamknięta, gdy kolejka linowa na Górę Stołową nie działa. Od R20 na proste śniadanie.  edytuj

Średnie [ edytuj ]

  • A Tavola, Wilderness Road, Claremont (po drugiej stronie ulicy od szpitala Kingsbury, tuż przy głównej ulicy), ☎ +27 (0)21 671-1763, [98]. 12:00 – 15:00 18:00 – 22:00 . Popularna wśród miejscowych włoska restauracja o swobodnej atmosferze z przeszklonym frontem. Promocje dnia rezerwuj rezerwacje online lub telefonicznie. (18.467867, 33.985529)  edytuj
  • Africa Café, 108 Shortmarket Street, ☎ +27 (0)21 422-0221 ([email protected]), [99]. Niedrogie i bardzo dobre. Może najlepsza restauracja w Kapsztadzie na kuchnię afrykańską. Niższy do średniego przedziału cenowego. Serwuje stałe menu, wszystko, co możesz zjeść, od 12 do 15 różnych dań.  edytuj
  • Bayfront Blu, Akwarium Dwóch Oceanów, ☎ +27 (0)21 419-9086. Oferuje śniadanie i kawę przez cały dzień, a także serwuje dobre owoce morza, takie jak curry z krewetkami suahili. Stoły oferują widok na wodę i Górę Stołową.  edytuj
  • Biesmiellah, Corner Upper Wale/Pentz Street, ☎ +27 (0)21 423-0850. Jedna z najstarszych restauracji w okolicy, znana z kuchni malajskiej. Napoje alkoholowe nie są dostępne.  edytuj
  • Col'Cacchio Pizzeria , 42 Hans Strijdom Avenue Foreshore (Skręć w N1 na M18, skręć w prawo w River Rd iw lewo w Hans ), ☎ 0214194848 , [100]. Dania włoskie robione na zamówienie. Średniotonowy .  edytuj
  • Pięć Muchy , 14-16 Keerom Street , [101]. Ciesz się wspaniałym, wielodaniowym posiłkiem w stylowej restauracji mieszczącej się w jednym z najstarszych wciąż stojących budynków w Kapsztadzie. Ulubiony miejscowych dyplomatów. Menu zmienia się regularnie rezerwuj rezerwacje online.  edytuj
  • Hildebrands , V&A Waterfront . Oferuje standardową włoską taryfę pizzy i makaronów, ale jakość nie jest na równi.  edytuj
  • Jewel Tavern, 101 St Georges Mall Street, City Bowl (na skrzyżowaniu Church Street i St Georges Mall Street), ☎ +27 (0)21 422-4041. Coraz popularniejsza chińska restauracja. Preferowane miejsca docelowe dla bon viveurs Kapsztadu. Goście mogą obserwować, jak przygotowywane są ich posiłki. Zauważ, że jest to lokalne miejsce dla rybaków / pracowników łodzi, którzy przychodzą i spędzają kilka dni w porcie. Jest to bardzo autentyczne miejsce bez dodatków. Większość pracowników nie mówi po angielsku, ale jedzenie jest pyszne.  edytuj
  • 95 Keerom , 95 Keerom Street . Najwyższej klasy włoska restauracja z nowoczesnym wystrojem i modną atmosferą.  edytuj
  • Lolas (naprzeciwko Long Street Café). Wegetariańskie jedzenie z lokalnym kolorem i świetną karmą. Dobra rozmowa i jeszcze lepsze posiłki. Mieszaj się z dredami, artystycznymi typami i rozmyślającymi poetami.  edytuj
  • Long Street Café , Long Street 259 . Bardzo popularna, europejska kuchnia serwująca smaczne drinki.  edytuj
  • Mama Africa, 178 Long Street, ☎ +27 (0)21 426-1017. Otwarte od poniedziałku do soboty. Restauracja czynna jest od 19:00 do późnych godzin nocnych, bar czynny jest od 16:30 do późnych godzin nocnych. Turystyczna restauracja w afrykańskim stylu oferująca lokalne i afrykańskie potrawy, takie jak Bobotie i Potjiekos, ale także springbok, kudu i stek z krokodyla. Dobry wybór win w przystępnych cenach. Muzyka marimba na żywo w niektóre noce.  edytuj
  • Renaissance Cafe , Mainstream Centre, Main Road, Hout Bay (obok poczty), ☎ +27 (0)21 790-7202. Najlepsza kawa w Hout Bay, położona na przepięknym dziedzińcu. Otwarte codziennie od 8:30 do 18:00. Warto odwiedzić!  edytuj
  • Rhodes Memorial Restaurant , Rhodes Memorial , ☎ +27 (0)21 689-9151 ( [email protected] ). Położony w Parku Narodowym Góry Stołowej, bezpośrednio za słynnym pomnikiem Rodos. Restauracja oferuje wspaniałe widoki na północne i wschodnie przedmieścia Kapsztadu oraz pasmo górskie Hottentots Holland.Menu jest zróżnicowane i zaspokoi wszystkie gusta, ale to desery, które naprawdę zasługują na wzmiankę, pamiętaj o kilku bułeczkach!  edytuj
  • Hotel Ritz , nr. Camberwell and Main Roads, Sea Point, ☎ +27 (0)21 439-6010. Na najwyższym piętrze hotelu znajduje się obrotowa restauracja. Dobre jedzenie, dobre widoki, miękkie pianino na żywo w tle. Piętro poniżej restauracji znajduje się bar i sala dla palących. Nie musisz być rezydentem hotelu, aby otrzymać rezerwację w restauracji. NB (podłoga ma małą, nieobrotową półkę przy ścianie. Nie kładź na niej cennych przedmiotów, ponieważ stół będzie znajdował się w połowie budynku, zanim zorientujesz się, że zostałeś oddzielony od swoich rzeczy.)  edytuj
  • Sunflower Health Café , 111 Long Street . Restauracja wegetariańska, z ograniczonym asortymentem satysfakcjonujących ciepłych posiłków.  edytuj
  • Tasca de Belem, Victoria Wharf, sklep 154, Piazza Level, V&A Waterfront, ☎ +27 (0)21 419-3009. Bardzo dobra portugalska restauracja, która oferuje wykwintne posiłki.  edytuj
  • Tong Lok, 10 Link Rd Parklands, Parklands Center, ☎ +27 (0)21 556 8722. Najlepsza chińska restauracja i dania na wynos, która serwuje wszystko, od warzyw po owoce morza, sushi i inne japońskie potrawy.  edytuj
  • Willoughby's, Victoria Wharf, V&A Waterfront. Ma jedne z najlepszych owoców morza, w tym doskonałe sushi w bardzo dobrych cenach.  edytuj

Zaszaleć [ edytuj ]

  • Bistro , 69 Victoria Road, Camps Bay, Cape Town , ☎ +27 021 430 4444 ( [email protected] , fax : +27 (0) 21 438 4433 ), [102]. Pn-Pt , So-Nd . Na lunche składają się kanapki, sałatki i makarony prezentujące pomysłowe kombinacje tylko najlepszych składników R90 .  edytuj
  • Restauracja Von Kamptz, 7 Chilworth Road, Camps Bay, Cape Town, ☎ +27 021 437 8300 ([email protected]), [103]. Delikatny polędwica wołowa Chalmar to zawsze popularne danie – gotowane na grillu lub na otwartym ogniu w miesiącach letnich. R250 .  edytuj
  • Ashton's Restaurant w Greenways , 1 Torquay Avenue Upper Claremont , ☎ 021-761-1792 . Pon-Nd 7AM-22:00. Światowej klasy restauracja serwująca wyśmienitą kuchnię, która oferuje dania kuchni międzynarodowej z południowoafrykańskimi akcentami.  edytuj

Przeglądarki komputerowe

Chrom

  1. W pasku przeglądarki wpisz:
  2. U góry okna „Wyczyść dane przeglądania” kliknij Zaawansowane .
  3. Wybierz następujące:
    • Historia przeglądania
    • Historia pobierania
    • Pliki cookie i inne dane witryny
    • Obrazy i pliki w pamięci podręcznej

Z menu rozwijanego „Zakres czasu” możesz wybrać okres czasu, dla którego chcesz wyczyścić informacje z pamięci podręcznej. Aby wyczyścić całą pamięć podręczną, wybierz Cały czas .

Firefox

Jeśli pasek menu jest ukryty, naciśnij klawisz Alt, aby był widoczny.

Microsoft Edge

Wsparcie Microsoft Edge Legacy zakończyło się 9 marca 2021 r. Jeśli nadal masz Edge Legacy, UITS zaleca zainstalowanie nowej przeglądarki Microsoft Edge opartej na Chromium przez uruchomienie usługi Windows Update.

  1. W prawym górnym rogu kliknij ikonę Hub (wygląda jak gwiazda z trzema poziomymi liniami).
  2. Kliknij ikonę Historia (wygląda jak zegar), a następnie wybierz Wyczyść całą historię .
  3. Wybierz Historia przeglądania, następnie Pliki cookie i zapisane dane witryn internetowych, a następnie Dane i pliki w pamięci podręcznej. Kliknij Wyczyść .
  4. Po „Wyczyść wszystko!” pojawi się komunikat, zamknij/zakończ wszystkie okna przeglądarki i ponownie otwórz przeglądarkę.

Opera

  1. Z menu Opery wybierz Ustawienia , następnie Prywatność i bezpieczeństwo , a następnie Wyczyść dane przeglądania. .
  2. W wyświetlonym oknie dialogowym z menu rozwijanego „Usuń następujące elementy z” wybierz opcję Początek czasu .
  3. Wybierz następujące:
    • Historia przeglądania
    • Historia pobierania
    • Pliki cookie i inne dane witryny
    • Obrazy i pliki w pamięci podręcznej
  4. Kliknij Wyczyść dane przeglądania .
  5. Zamknij/zamknij wszystkie okna przeglądarki i ponownie otwórz przeglądarkę.

Safari 8 i nowsze

  1. Z menu Safari wybierz Wyczyść historię. lub Wyczyść historię i dane witryny. .
  2. Wybierz żądany zakres czasu, a następnie kliknij Wyczyść historię .
  3. Przejdź do Safari > Zamknij Safari lub naciśnij Command-Q, aby całkowicie zamknąć przeglądarkę.

To jest dokument ahic w Bazie Wiedzy.
Ostatnia modyfikacja dnia 2021-02-08 11:19:47 .


Obejrzyj wideo: MSO-GUIDE - Afropäer Hannover (Sierpień 2022).