Interesujący

Dekoracja rzeźbiarska, Teatr Dionizosa, Ateny

Dekoracja rzeźbiarska, Teatr Dionizosa, Ateny



We are searching data for your request:

Forums and discussions:
Manuals and reference books:
Data from registers:
Wait the end of the search in all databases.
Upon completion, a link will appear to access the found materials.


Bema z Fajdrosu

ten Bema z Fajdrosu to marmurowa platforma stworzona w III wieku n.e. [1] [2], która służyła jako front sceniczny Teatru Dionizosa w Atenach. Jest ozdobiona neoattycką rzeźbą rzymską z okresu Hadriana lub Antonine, rzeźba ta została rozebrana w starożytności, przeniesiona z nieznanego miejsca [3] i przebudowana na Bema Teatru przez Fajdrosa, archonta Aten. [4] Front sceny zdobią cztery kamienne płaskorzeźby ilustrujące sceny z życia Dionizosa: 1) Narodziny Dionizosa, 2) Wejście Dionizosa do Attyki, 3) Święte zaślubiny Dionizosa z Bazyliką oraz 4) intronizacja Dionizosa. Sceny te są oprawione przez przyczajonych silenoi.

Rzeźba, czytająca widza od prawej do lewej, rozpoczyna się sceną, którą można uznać za narodziny Dionizosa. Składa się z czterech postaci zaczynających się od półudrapowanej siedzącej postaci, która prawdopodobnie jest Zeusem naprzeciwko niego, jest młodzieńcem trzymającym małe dziecko, przypuszczalnie Hermes i niemowlę Dionizos w momencie jego drugich narodzin z istoty Zeusa. [5] Otaczają scenę dwie nagie postacie męskie, z których każda trzyma tarczę, które zostały przypuszczalnie albo korybantami, albo kouretami. [6] Kolejna płyta przedstawia obdarowanie darem wina, wprowadzenie kultu Dionizosa do Attyki i nawiązuje do początków tragedii. [7] Znowu są cztery postacie czytające od prawej do lewej, młody mężczyzna w chlamysie i lwiej skórze gestykulujący po jego prawej stronie. Zaraz obok pojawia się postać identyfikowana po atrybutach winorośli, skóry lamparta i cothurni jako Dionizos. Pomiędzy nim a sąsiednią postacią po jego prawej stronie znajduje się mały ołtarz, ta ostatnia postać może być Ikariosem w towarzystwie swojego psa Maery i kozy na uwięzi. Po lewej stronie widza znajduje się udrapowana kobieta, prawdopodobnie menada, czasami identyfikowana jako Erigone. Na trzeciej płycie znajdują się trzy postacie, z czwartą utraconą z biegiem czasu, przypuszczalnie są to, od lewej do prawej, Tyche Dionizos i Basilinna. [8] Ostatnia płyta po lewej stronie widza składa się być może z siedzących od lewej do prawej Tyche, Tezeusza, Bazylanny i Dionizosa. [9]

Ze sposobu, w jaki rzeźby zostały skrócone, aby pasowały do ​​ich obecnego położenia, wynika, że ​​ze względów chronologicznych są ponownie wykorzystywane jako materiał wtórny. Nie zaproponowano jednoznacznego rozwiązania co do pierwotnej daty ani lokalizacji rzeźb, choć sugerowano, że mogły one być przeznaczone do scaenae froncie wysokiej ambony zbudowanej w pierwszej połowie II wieku. [10]


Zawartość

Świątynia w dzisiejszej postaci została zbudowana między 421 a 406 pne. Jego architektem mógł być Mnezykles, a swoją nazwę wywodzi od sanktuarium poświęconego legendarnemu greckiemu bohaterowi Erichtoniusowi. Rzeźbiarzem i murarzem budowli był Fidiasz, który został zatrudniony przez Peryklesa do budowy zarówno Erechtejonu, jak i Partenonu. Niektórzy sugerują, że mógł zostać zbudowany na cześć legendarnego króla Erechteusza, o którym mówi się, że został pochowany w pobliżu. Erechteusz został wymieniony w Homera Iliada jako wielki król i władca Aten w okresie archaicznym, a Erechteusz i bohater Erichtonius byli często synkretyzowani. Uważa się, że był zamiennikiem świątyni Peisistratidów Ateny Polias zniszczonej przez Persów w 480 rpne. [2]

Konieczność zachowania wielu sąsiednich obszarów sakralnych prawdopodobnie wyjaśnia złożony projekt. Główna konstrukcja składa się z maksymalnie czterech przedziałów, z których największym jest wschodnia cella z portykiem jońskim na jej wschodnim krańcu. Inny obecny sposób myślenia [3] zakładałby, że całe wnętrze na niższym poziomie i wschodnia kruchta byłyby wykorzystywane jako dostęp do wielkiego ołtarza Ateny Polias przez balkon i schody, a także jako publiczna platforma widokowa.

Cała świątynia znajduje się na zboczu, więc zachodnia i północna strona są o około 3 m (9 stóp) niższe niż południowa i wschodnia strona. Został zbudowany w całości z marmuru z góry Pentelikon, z fryzami z czarnego wapienia z Eleusis, na których umieszczono rzeźby wykonane w reliefie z białego marmuru. [4] Miał on misternie rzeźbione drzwi i okna, a jego kolumny były bogato zdobione (o wiele bardziej niż jest to widoczne dzisiaj), były malowane, złocone i podkreślone złoconym brązem i wielokolorowymi szklanymi koralikami. Budynek znany jest z wczesnych przykładów ozdobnych sztukaterii w formie jajka i strzałki oraz giloszowania. [5] W Teoria kształtek (1926), Charles Howard Walker posiada szczegółowe rysunki niektórych dekoracji. [6]

Ganek Dziewic Edytuj

Po stronie północnej znajduje się kolejny duży ganek z sześcioma kolumnami jońskimi, a od południa słynny „Ganek Dziewic” z sześcioma udrapowanymi postaciami kobiecymi (kariatydami) jako kolumnami podtrzymującymi. Ganek został zbudowany w celu ukrycia gigantycznej 15-stopowej belki potrzebnej do podparcia południowo-zachodniego narożnika nad Kekropion, po tym, jak budynek został drastycznie zmniejszony pod względem wielkości i budżetu po rozpoczęciu wojny peloponeskiej.

Erectheum było związane z niektórymi z najstarszych i świętych relikwii Ateńczyków, takimi jak Palladion, xoanon lub „wyrzeźbiony w drewnie wizerunek” Ateny Polias (Protektorki Miasta), [7] i niektóre z najświętszych miejsc: ślady trójzębu Posejdona i studnia ze słoną wodą („słone morze”) zwana Erechtejon Strajk Posejdona i święte drzewo oliwne zasadzone przez Atenę w jej udanej rywalizacji z Posejdonem o miasto [7] [8] domniemane miejsca pochówku mitycznych królów Kekropsa i Erechteusza [7] święte miejsce dla córki Kekropsa, Pandrosusa [a] [7] [9] ołtarz plemiennego bohatera Boutesa. [10] [7] Kapliczka (heroon) Pandion [b] jest częścią Erectheum przez niektórych uczonych. [11]

Ślad w skale pozostawiony przez trójząb Posejdona pozostawiony dla potomności [12] studni ze słoną wodą był widoczny w Erectheum. [13]

Podobno oliwka Athena rosła w Pandroseion, w zagrodzie na zachód od Erectheum. [14] Po zachodniej stronie Erechtejonu pozostało drzewo oliwne, choć zasadziła je tam w czasach nowożytnych Zofia Pruska, wnuczka królowej Wiktorii na cześć Ateńczyków. Przed głównym posągiem złota lampa zwana „lichnią azbestową” wykonana przez rzeźbiarza Kalimacha paliła się nieprzerwanie za pomocą knota azbestowego i była uzupełniana raz w roku. [15]

Wschodnia część budowli poświęcona była Atenie Polias, natomiast zachodnia służyła kultowi Posejdona-Erechteusza i zawierała ołtarze Hefajstosa i Boutesa, brata Erechteusza. [16] [17] Według mitu żył tam święty wąż Ateny. [17] Wąż był karmiony ciastkami miodowymi przez Canephorae, kapłanki Ateny Polias, według zwyczaju kobiety ze starożytnej rodziny Eteoboutadai, rzekomych potomków bohatera Boutesa. Sporadyczne odmawianie przez węża zjedzenia ciastek uważano za zgubny omen. [18]

Erechtejon po raz pierwszy przeszedł gruntowną naprawę i reformację w I wieku p.n.e., po jego katastrofalnym spaleniu przez rzymskiego generała Sullę. [19] Nienaruszone Erechtejon zostało obszernie opisane przez rzymskiego geografa Pauzaniasza (1.26.5 - 27.3), piszącego sto lat po jego przywróceniu w I wieku naszej ery. [20]

Pauzaniasz opisał to w II wieku:

Istnieje również budynek [w Atenach] zwany Erekhtheion. . . Wewnątrz wejścia znajdują się ołtarze, jeden dla Posejdona, na którym w posłuszeństwie wyroczni składają ofiary także Erechteuszowi, drugi bohaterowi Boutesowi, a trzeci Hefajstosowi. . . tutaj jest również w środku - budynek jest podwójny - woda morska w cysternie. Nie jest to wielki cud, ponieważ inne regiony śródlądowe mają podobne studnie, w szczególności Afrodyzja w Karii. Ale ta cysterna jest godna uwagi ze względu na szum fal, które wysyła, gdy wieje południowy wiatr. Na skale jest zarys trójzębu. Legenda mówi, że pojawiły się one jako dowód na poparcie roszczeń Posejdona do ziemi. [21]

Jeśli świątynia byłaby nadal używana do IV wieku, zostałaby zamknięta podczas prześladowań pogan. Budynek został zdecydowanie zmieniony we wczesnym okresie bizantyjskim, kiedy został przekształcony w kościół pod wezwaniem Teometra. Dzięki tej przebudowie wiele elementów architektonicznych starożytnej konstrukcji zostało utraconych, przez co nasza wiedza na temat aranżacji wnętrz budynku jest ograniczona. [19] [22] Stał się pałacem pod panowaniem Franków i rezydencją haremu tureckiego dowódcy w okresie osmańskim. [17] [23]

W 1800 roku lord Elgin zdjął jedną z kariatyd i północną kolumnę wschodniego ganku wraz z leżącą nad nią częścią belkowania, aby ozdobić jego szkocką rezydencję, a następnie sprzedano je British Museum (wraz z naczółkiem i fryzem). rzeźba zaczerpnięta z Partenonu). [1] [24] [25] Ateńska legenda głosiła, że ​​w nocy słychać było płacz pozostałych pięciu kariatyd za utraconą siostrą. Elgin próbował usunąć drugą kariatydę, gdy pojawiły się trudności techniczne, próbował ją pociąć na kawałki. Posąg został rozbity, a jego fragmenty pozostały. Został później przypadkowo zrekonstruowany za pomocą cementowych i żelaznych prętów. Fragment rzeźbionej figury kobiecej zidentyfikowanej jako należący do fryzu Erechtheion został nabyty przez angielskiego architekta Sir Johna Soane'a i jest obecnie wystawiony w muzeum Sir Johna Soane'a w Holborn w Londynie. [26]

Podczas greckiej wojny o niepodległość budynek został zbombardowany przez Turków i poważnie uszkodzony [17], wysadzony został strop ganku północnego i rozebrano dużą część bocznych ścian celli. [27] Erechtejon przeszedł okres renowacji w latach 1977-1988. [28]

Wcześniejsze próby renowacji przez Grecję uszkodziły dach werandy Kariatyd betonowymi łatami, a także poważne szkody spowodowane zanieczyszczeniem w Atenach. W 1979 roku pięć oryginalnych kariatyd zostało przeniesionych do Starego Muzeum Akropolu i zastąpione na miejscu przez dokładne repliki. W 2005 roku naukowcy pracowali nad naprawą uszkodzeń za pomocą czyszczenia laserowego. [ wymagany cytat ]

Restauracja Erechtejon otrzymała nagrodę Europa Nostra. [29]

Jedna z tych oryginalnych sześciu figurek, usunięta przez Lorda Elgina na początku XIX wieku, znajduje się obecnie w British Museum w Londynie. Muzeum Akropolu przechowuje pozostałe pięć figurek, które na miejscu są zastępowane replikami. Pięć oryginałów znajdujących się w Atenach jest obecnie wystawianych w nowym Muzeum Akropolu, na specjalnym balkonie, który umożliwia zwiedzającym oglądanie ich ze wszystkich stron. Cokół dla kariatydy przeniesionej do Londynu pozostaje pusty. Od 2011 roku są czyszczone przez specjalnie skonstruowaną wiązkę laserową, która usuwa nagromadzoną sadzę i brud bez uszkadzania patyny marmuru. [30]

Każda kariatyda jest czyszczona na miejscu, a obwód telewizyjny przekazuje spektakl na żywo odwiedzającym muzeum. Chociaż są tego samego wzrostu i budowy, a także podobnie ubrane i uczesane, sześć kariatyd nie jest takich samych: ich twarze, postawa, drapowania i włosy są wyrzeźbione oddzielnie, trzy po lewej stoją na prawym kolanie, podczas gdy trzy na prawym kolanie prawi stoją na lewym kolanie. Ich masywne, misternie ułożone fryzury służą kluczowemu celowi zapewnienia statycznego podparcia ich szyi, które w przeciwnym razie byłyby najcieńszą i najsłabszą strukturą częścią.

Kariatydy zostały przeniesione ze Starego Muzeum Akropolu do Nowego Muzeum Akropolu. [31] Pierwszy został bezpiecznie przeniesiony 9 grudnia 2007 r. za pomocą skomplikowanego systemu dźwigów powietrznych. [32] [33] W nowym muzeum posąg został ponownie połączony z dawno brakującą lewą stopą w sandale, która została zidentyfikowana wśród gruzów w latach 80. XX wieku. Zmontowana Kariatyda wraz z czterema innymi pozostałymi w Atenach jest poddawana gruntownej renowacji zbutwiałej patyny za pomocą lasera i jest wystawiana w nowym muzeum. [34] Zwiedzający mogą dziś oglądać ten proces za pomocą kamery w galerii, w której prezentowane są Kariatydy w muzeum. Muzeum Akropolu zostało nagrodzone za innowacyjny program konserwacji i restauracji kariatyd przez Międzynarodowy Instytut Konserwacji (IIC) w Wiedniu nagrodą Keck 2012. [35] [36]


Dekoracja rzeźbiarska, Teatr Dionizosa, Ateny - Historia

Teatr Dionizosa

Teatr Dionizosa, wbudowany w naturalne zagłębienie południowego stoku Akropolu, był pierwszym na świecie teatrem zbudowanym z kamienia i miejscem narodzin greckiej tragedii. To tutaj odbywały się dramatyczne zmagania w Dionizji Wielkiej. Pierwotnie miejsce uczczenia boga Dionizosa w tańcu i śpiewie, w V wieku wystawiano tu sztuki Ajschylosa, Sofoklesa, Eurypidesa i Arystofanesa. W połowie V wieku w tle znajdowała się sceneria, zwykle w formie budynku. Teatr budowano w kilku fazach, z których każda odpowiadała zasadniczo rozwojowi dramatu starożytnego. To, co pozostało do dziś, pochodzi z Cesarstwa Rzymskiego i może pomieścić 17 000 widzów. W klasycznym greckim teatrze zamiast półkolistej orkiestry, która zachowała się do dziś, zamiast półokrągłej orkiestry miałby okrągłą „przestrzeń tańczącą”, płaską, wybrukowaną powierzchnię przed sceną, na której śpiewał i tańczył chór.

Kliknij na miniatury poniżej, aby zobaczyć zdjęcia Teatru Dionizosa i innych pozostałości w okolicy. Użyj przycisku Wstecz w przeglądarce, aby powrócić na tę stronę.

Teatr Dionizosa i okolice widziane z Akropolu.

Teatr Dionizosa widziany z Akropolu.


Zawartość

W okresie klasycznym, mniej więcej w V i IV wieku, monumentalna rzeźba składała się prawie wyłącznie z marmuru lub brązu, a odlew z brązu stał się ulubionym nośnikiem głównych dzieł na początku V wieku wiele rzeźb znanych tylko w marmurowych kopiach wykonanych dla Rzymian rynku były pierwotnie wykonane z brązu. Mniejsze prace były wykonane z wielkiej różnorodności materiałów, wiele z nich cennych, z bardzo dużą produkcją figurek z terakoty. Terytoria starożytnej Grecji, z wyjątkiem Sycylii i południowych Włoch, zawierały obfite zapasy szlachetnego marmuru, przy czym najbardziej cenione były marmury z pentelizmu i parianu. Rudy brązu były również stosunkowo łatwe do zdobycia. [2]

Zarówno marmur, jak i brąz są łatwe do formowania i bardzo trwałe, ponieważ w większości starożytnych kultur istniały bez wątpienia także tradycje rzeźby w drewnie, o których wiemy bardzo mało, poza rzeźbami akrolitycznymi, zwykle dużymi, z głową i odsłoniętymi częściami ciała w marmurze ale części odziane w drewno. Ponieważ brąz zawsze miał znaczną wartość złomu, zachowało się bardzo niewiele oryginalnych brązów, chociaż w ostatnich latach archeologia morska lub trałowanie dodały kilka spektakularnych znalezisk, takich jak brąz z Artemision i brąz z Riace, które znacznie poszerzyły współczesne rozumienie. Wiele kopii z okresu rzymskiego to marmurowe wersje dzieł pierwotnie wykonanych z brązu. Zwykły wapień był używany w okresie archaicznym, ale później, z wyjątkiem obszarów nowoczesnych Włoch bez lokalnego marmuru, tylko do rzeźby i dekoracji architektonicznej. Czasami używano gipsu lub stiuku tylko do włosów. [3]

Rzeźby chryselefantynowe, używane do wizerunków kultu świątynnego i dzieł luksusowych, wykorzystywały złoto, najczęściej w formie liścia i kości słoniowej do całości lub części (twarzy i dłoni) postaci oraz prawdopodobnie klejnoty i inne materiały, ale były znacznie mniej powszechne i tylko zachowały się fragmenty. Wiele posągów otrzymało biżuterię, co widać po otworach do jej mocowania, i trzymało broń lub inne przedmioty z różnych materiałów. [4]

Starożytne greckie rzeźby były pierwotnie malowane jasnymi kolorami [5] [6] [7], dziś wydają się białe, ponieważ oryginalne pigmenty uległy pogorszeniu. [5] [6] Odniesienia do malowanych rzeźb można znaleźć w całej literaturze klasycznej, [5] [6], w tym w pracach Eurypidesa Helena w którym tytułowa postać lamentuje: „Gdybym tylko mogła zrzucić moje piękno i przybrać brzydszy wygląd / Sposób, w jaki wytarłbyś kolor z posągu”. [6] Niektóre dobrze zachowane posągi wciąż noszą ślady ich oryginalnego ubarwienia [5], a archeolodzy mogą zrekonstruować ich pierwotny wygląd. [5] [6] [7]

Na początku XIX wieku systematyczne wykopaliska w starożytnych miejscach greckich przyniosły mnóstwo rzeźb ze śladami szczególnie wielobarwnych powierzchni, z których niektóre były nadal widoczne. Mimo to wpływowi historycy sztuki, tacy jak Johann Joachim Winckelmann, tak mocno sprzeciwiali się idei malowania greckiej rzeźby, że zwolennicy malowanych posągów zostali odrzuceni jako ekscentrycy, a ich poglądy były w dużej mierze odrzucane na ponad sto lat.

Dopiero opublikowane odkrycia niemieckiego archeologa Vinzenza Brinkmanna pod koniec XX i na początku XXI wieku sprawiły, że malowanie starożytnych greckich rzeźb stało się faktem. Używając lamp o dużym natężeniu, światła ultrafioletowego, specjalnie zaprojektowanych kamer, odlewów gipsowych i niektórych sproszkowanych minerałów, Brinkmann udowodnił, że cały Partenon, łącznie z rzeczywistą budowlą i posągami, został pomalowany. Przeanalizował pigmenty oryginalnej farby, aby odkryć ich skład.

Brinkmann wykonał kilka malowanych replik greckich posągów, które podróżowały po całym świecie. W zbiorach znajdowały się również repliki innych dzieł rzeźby greckiej i rzymskiej, a on wykazał, że praktyka malowania rzeźby była raczej normą niż wyjątkiem w sztuce greckiej i rzymskiej. [8] Muzea, które gościły wystawę, to m.in. Muzeum Glyptotek w Monachium, Muzeum Watykańskie oraz Narodowe Muzeum Archeologiczne w Atenach i in. Kolekcja zadebiutowała w Ameryce na Uniwersytecie Harvarda jesienią 2007 roku. [9]

Brinkmann powiedział, że „żaden inny aspekt sztuki starożytnej nie jest tak mało rozumiany jak polichromowane malowanie świątyń i rzeźb”, a współczesne rzeźby, rzekomo inspirowane przez Greków, ale pozostawione niepomalowane, są „czymś całkowicie nowym”. [10]

Edycja geometryczna

Powszechnie uważa się, że najwcześniejsze wcielenie greckiej rzeźby miało formę drewnianych posągów kultowych, po raz pierwszy opisanych przez Pauzaniasza jako xoana. [11] Żadne takie posągi nie przetrwały, a ich opisy są niejasne, mimo że prawdopodobnie przez setki lat były przedmiotem kultu. Pierwszym elementem greckiego posągu, który został ponownie złożony od tego czasu, jest prawdopodobnie Lefkandi Centaur, rzeźba z terakoty znaleziona na wyspie Eubea, datowana na ok. 1930 r. 920 pne. Posąg został zbudowany w częściach, zanim został rozczłonkowany i pochowany w dwóch oddzielnych grobach. Centaur ma celowy znak na kolanie, co skłoniło badaczy do postulowania [12], że posąg może przedstawiać Cheirona, przypuszczalnie klęczącego rannego strzałą Heraklesa. Jeśli tak, byłby to najwcześniejszy znany obraz mitu w historii rzeźby greckiej.

Formy z okresu geometrycznego (ok. 900-700 pne) to głównie figurki z terakoty, brązu i kości słoniowej. Brązy to głównie kociołki trójnożne oraz wolnostojące figury lub grupy. Takie brązy zostały wykonane przy użyciu techniki traconego wosku prawdopodobnie wprowadzonej z Syrii i są prawie w całości wotum pozostawione w hellenistycznych sanktuariach panhelleńskich w Olimpii, Delos i Delfach, chociaż prawdopodobnie były one wytwarzane gdzie indziej, ponieważ wiele lokalnych stylów może być zidentyfikowane przez znaleziska z Aten, Argos i Sparty. Typowe dzieła epoki to wojownik Karditsa (Athens Br. 12831) i wiele przykładów statuetki jeździeckiej (na przykład NY Met. 21.88.24 online). Repertuar tego dzieła z brązu nie ogranicza się jednak do stojących ludzi i koni, ponieważ obrazy wazonowe z tamtych czasów przedstawiają również obrazy jeleni, ptaków, chrząszczy, zające, gryfy i lwy. Nie ma żadnych napisów na rzeźbie geometrycznej od wczesnego do średniego, aż do pojawienia się w Tebach Mantyklosa „Apollo” (Boston 03.997) z początku VII wieku p.n.e. Jest to postać stojącego mężczyzny o pseudodaedalicznej formie, pod którą widnieje heksametrowy napis: „Mantiklos ofiarował mnie jako dziesięcinę Apollowi ze srebrnego łuku, czyś mi w zamian łaskawą przysługę, Phoibosie”. . [13] Oprócz nowatorstwa zapisu własnego celu, rzeźba ta adaptuje formuły orientalnych brązów, co widać w krótszej, bardziej trójkątnej twarzy i lekko wysuniętej lewej nodze. Jest to czasami postrzegane jako antycypacja większej swobody ekspresji w VII wieku pne i jako taka postać Mantiklos jest określana w niektórych kręgach jako proto-daedalic.

Archaiczna Edytuj

Zainspirowani monumentalną kamienną rzeźbą starożytnego Egiptu [15] i Mezopotamii, Grecy ponownie zaczęli rzeźbić w kamieniu. Postacie wolnostojące mają tę samą solidność i frontalną postawę charakterystyczną dla modeli wschodnich, ale ich formy są bardziej dynamiczne niż rzeźby egipskie, jak np. Dama z Auxerre i Tors Hery (okres wczesno archaiczny, ok. 660–580 p.n.e., oba w Luwrze w Paryżu). Po około 575 rpne takie postacie, zarówno męskie, jak i żeńskie, zaczęły nosić tak zwany archaiczny uśmiech. Wyrażenie to, które nie ma szczególnej adekwatności do przedstawionej osoby lub sytuacji, mogło być sposobem nadania postaciom charakterystycznej ludzkiej cechy.

Dominowały trzy typy postaci — stojąca naga młodzież męska (kouros, liczba mnoga kouroi), stojąca udrapowana dziewczyna (kore, liczba mnoga korai) i siedząca kobieta. Wszystkie podkreślają i uogólniają istotne cechy postaci ludzkiej oraz wykazują coraz dokładniejsze zrozumienie anatomii człowieka. Młodzi ludzie byli posągami nagrobnymi lub wotywnymi. Przykładami są Apollo (Metropolitan Museum of Art, Nowy Jork), wczesne dzieło Strangford Apollo z Anafi (Muzeum Brytyjskie), znacznie późniejsze prace i Anavyssos Kouros (Narodowe Muzeum Archeologiczne w Atenach). W tym posągu widać więcej muskulatury i struktury szkieletowej niż we wcześniejszych pracach. Stojące, udrapowane dziewczyny mają szeroki zakres ekspresji, jak na rzeźbach w Muzeum Akropolu w Atenach. Ich draperie są rzeźbione i malowane z delikatnością i skrupulatnością charakterystyczną dla detali rzeźbiarskich tego okresu.

Grecy bardzo wcześnie więc zdecydowali, że najważniejszy temat artystycznych działań jest ludzka postać. Widząc, że ich bogowie mają ludzką postać, w sztuce nie było rozróżnienia między sacrum a świeckim – ludzkie ciało było zarówno świeckie, jak i święte. Nagi mężczyzna bez żadnych dodatków, takich jak łuk czy maczuga, równie dobrze mógłby być Apollem lub Heraklesem, jak tegoroczny mistrz olimpijski w boksie. W okresie archaicznym najważniejszą formą rzeźbiarską był kouros (patrz np. Biton i Kleobis). Rdzeniem było również powszechne w sztuce greckiej przedstawianie kobiecej nagości (chyba że intencją była pornografia) aż do IV wieku p.n.e., chociaż rozwój technik przedstawiania draperii jest oczywiście ważny.

Podobnie jak w przypadku ceramiki, Grecy nie produkowali rzeźby wyłącznie do celów artystycznych. Posągi były zamawiane przez osoby arystokratyczne lub przez państwo i wykorzystywane do publicznych pomników, jako ofiary dla świątyń, wyroczni i sanktuariów (co często pokazują inskrypcje na posągach) lub jako znaki na grobach. Nie wszystkie posągi w okresie archaicznym miały przedstawiać konkretne osoby. Były obrazami ideału — piękna, pobożności, honoru lub poświęcenia. Były to zawsze wizerunki młodych mężczyzn, w różnym wieku, od dorastania do wczesnej dojrzałości, nawet gdy umieszczano je na grobach (przypuszczalnie) starszych obywateli. Kouroi wszystkie były podobne stylistycznie. Stopniowanie pozycji społecznej zamawiającego pomnik wskazywane było raczej wielkością niż innowacjami artystycznymi.

Dipylon Kouros, ok. 1930 r. 600 pne, Ateny, Muzeum Keramejkos.

Moschophoros lub nosiciel cieląt, c. 570 pne, Ateny, Muzeum Akropolu.

Euthydikos Kore. C. 490 pne, Ateny, autoryzowana replika, oryginał w Narodowym Muzeum Archeologicznym w Atenach

Głowa Etiopki i głowa kobiety, z napisem kalos. Poddasze greckie janiform aryballos czerwonofigurowe, ok. 1900 r. 520-510 pne.

Edycja klasyczna

W okresie klasycznym nastąpiła rewolucja rzeźby greckiej, czasami kojarzona przez historyków z kulturą popularną, towarzyszącą wprowadzeniu demokracji i końcem kultury arystokratycznej związanej z kouroi. W okresie klasycznym nastąpiły zmiany w stylu i funkcji rzeźby, a także dramatyczny wzrost umiejętności technicznych greckich rzeźbiarzy w przedstawianiu realistycznych form ludzkich. Pozy stały się również bardziej naturalistyczne, zwłaszcza na początku okresu. Jest to zawarte w pracach takich jak Chłopak Kritiosa (480 pne), wyrzeźbiony z najwcześniejszym znanym zastosowaniem kontrapost („przeciwstawa”), a Woźnica z Delfów (474 pne), co wskazuje na przejście do rzeźby bardziej naturalistycznej. Od około 500 rpne greckie posągi zaczęły coraz częściej przedstawiać prawdziwych ludzi, w przeciwieństwie do niejasnych interpretacji mitów lub całkowicie fikcyjnych posągów wotywnych, chociaż styl, w jakim były przedstawiane, nie rozwinął się jeszcze w realistyczną formę portretu. Posągi Harmodiusa i Arystogeitona, ustawione w Atenach, oznaczają obalenie arystokratycznej tyranii i podobno są pierwszymi publicznymi pomnikami przedstawiającymi rzeczywiste osoby.

Okres klasyczny przyniósł również wzrost wykorzystania posągów i rzeźb jako dekoracji budynków. Charakterystyczne świątynie epoki klasycznej, takie jak Partenon w Atenach i Świątynia Zeusa w Olimpii, wykorzystywały rzeźbę reliefową do dekoracyjnych fryzów i rzeźbę okrągłą, aby wypełnić trójkątne pola frontonów. Trudne wyzwanie estetyczne i techniczne stymulowało w dużej mierze innowację rzeźbiarską. Większość z tych dzieł przetrwała tylko we fragmentach, na przykład marmury Partenonu, z których mniej więcej połowa znajduje się w British Museum.

Statua pogrzebowa ewoluowała w tym okresie od sztywnych i bezosobowych kouros okresu archaicznego do wysoce osobistych grup rodzinnych okresu klasycznego. Pomniki te są powszechnie spotykane na przedmieściach Aten, które w starożytności były cmentarzami na obrzeżach miasta. Chociaż niektóre z nich przedstawiają „idealne” typy – żałobną matkę, posłuszny syn – coraz częściej przedstawiały prawdziwych ludzi, zazwyczaj ukazując zmarłego, który godnie opuścił rodzinę. Jest to zauważalny wzrost poziomu emocji w stosunku do epoki archaicznej i geometrycznej.

Inną godną uwagi zmianą jest rozkwit uznania artystycznego w rzeźbie. Całość informacji znanych o rzeźbie w epoce archaicznej i geometrycznej koncentruje się na samych pracach, a rzadko, jeśli w ogóle, na rzeźbiarzach. Przykładami są Fidiasz, o którym wiadomo, że nadzorował projekt i budowę Partenonu, oraz Praksyteles, którego nagie kobiece rzeźby jako pierwsze zostały uznane za godne artystycznego szacunku. Afrodyta z Knidos Praksytelesa, która przetrwała w kopiach, była często wspominana i chwalona przez Pliniusza Starszego.

Mówi się, że Lysistratus jako pierwszy użył gipsowych form pobranych od żywych ludzi do wykonania portretów z zagubionego wosku, a także opracował technikę odlewania z istniejących posągów. Pochodził z rodziny rzeźbiarzy, a jego brat Lysippos z Sycyonu wyprodukował w swojej karierze półtora tysiąca posągów. [16]

Posąg Zeusa w Olimpii i Posąg Ateny Partenos (zarówno chryselefantyna i wykonana przez Fidiasza lub pod jego kierunkiem, a uważana za największą z rzeźb klasycznych) zaginęła, chociaż mniejsze kopie (w innych materiałach) i dobre opisy z obu nadal istnieją. Ich wielkość i wspaniałość skłoniły rywali do zajęcia ich w okresie bizantyjskim i obaj zostali wywiezieni do Konstantynopola, gdzie później zostali zniszczeni.

Chłopak Kritiosa. Marmur, ok. 480 pne. Muzeum Akropolu, Ateny.

Tak zwana Wenus Braschi przez Praksytelesa, typ Afrodyty Knidyjskiej, Gliptoteka Monachijska.

Grupa rodzinna na nagrobku z Aten, Narodowe Muzeum Archeologiczne, Ateny

Wazon z terakoty w kształcie głowy Dionizosa, ca. 410 pne na wystawie w Muzeum Starożytnej Agory w Atenach, mieszczącym się w Stoa Attalusa

Ateński kawalerzysta Dexileos walczący z nagim hoplitą w wojnie w Koryncie. [17] Dexileos zginął w akcji niedaleko Koryntu latem 394 pne, prawdopodobnie w bitwie pod Nemeą [17] lub w bezpośrednim starciu. [18] Stela grobowa Deksyleosa, 394-393 pne.

Hellenistyczny Edytuj

Przejście od okresu klasycznego do hellenistycznego nastąpiło w IV wieku p.n.e. Sztuka grecka stawała się coraz bardziej zróżnicowana pod wpływem kultur ludów wciągniętych w orbitę grecką, podbojami Aleksandra Wielkiego (336-323 p.n.e.). W opinii niektórych historyków sztuki jest to określane jako spadek jakości i oryginalności, jednak ówcześni ludzie mogli nie podzielać tego poglądu. Wiele rzeźb, które wcześniej uważano za arcydzieła klasyczne, jest obecnie znanych z epoki hellenistycznej. Umiejętności techniczne hellenistycznych rzeźbiarzy są wyraźnie widoczne w tak ważnych dziełach, jak Skrzydlaty Zwycięstwo Samotraki, oraz Ołtarz Pergamoński. W Aleksandrii, Antiochii, Pergamonie i innych miastach powstały nowe ośrodki kultury greckiej, zwłaszcza rzeźbiarskiej. Do II wieku p.n.e. rosnąca potęga Rzymu wchłonęła również znaczną część tradycji greckiej – a także coraz większą część jej produktów.

W tym okresie rzeźba ponownie doświadczyła zwrotu w kierunku rosnącego naturalizmu. Zwykli ludzie, kobiety, dzieci, zwierzęta i domowe sceny stały się akceptowalnymi tematami rzeźby, która była zamawiana przez zamożne rodziny do dekoracji ich domów i ogrodów. Powstały realistyczne postacie mężczyzn i kobiet w każdym wieku, a rzeźbiarze nie czuli się już zobowiązani do przedstawiania ludzi jako ideałów piękna lub fizycznej doskonałości. W tym samym czasie nowe hellenistyczne miasta powstające w Egipcie, Syrii i Anatolii wymagały w świątyniach i miejscach publicznych posągów przedstawiających bogów i bohaterów Grecji. To sprawiło, że rzeźba, podobnie jak garncarstwo, stała się przemysłem, w konsekwencji standaryzacji i (nieco) obniżeniu jakości. Z tych powodów do dziś przetrwało znacznie więcej hellenistycznych posągów niż te z okresu klasycznego.

Wraz z naturalnym przejściem w stronę naturalizmu nastąpiła również zmiana ekspresji rzeźb. W tym okresie rzeźby zaczęły wyrażać więcej mocy i energii. Prostym sposobem zauważenia zmiany wyrażeń w okresie hellenistycznym byłoby porównanie go z rzeźbami z okresu klasycznego. Okres klasyczny miał rzeźby takie jak Woźnica z Delfów wyrażając pokorę. Rzeźby okresu hellenistycznego widziały jednak większe wyrazy siły i energii, jak pokazano w Jockey of Artemision. [19]

Niektóre z najbardziej znanych rzeźb hellenistycznych to Skrzydlata Zwycięstwo z Samotraki (II lub I wiek p.n.e.), posąg Afrodyty z wyspy Melos, znany jako Wenus z Milo (połowa II wieku p.n.e.), Umierająca Galu (ok. 230 rpne) oraz grupy monumentalnej Laokoon i jego synowie (koniec I wieku pne). All these statues depict Classical themes, but their treatment is far more sensuous and emotional than the austere taste of the Classical period would have allowed or its technical skills permitted. Hellenistic sculpture was also marked by an increase in scale, which culminated in the Colossus of Rhodes (late 3rd century), thought to have been roughly the same size as the Statue of Liberty. The combined effect of earthquakes and looting have destroyed this as well as any other very large works of this period that might have existed.

Following the conquests of Alexander the Great, Greek culture spread as far as India, as revealed by the excavations of Ai-Khanoum in eastern Afghanistan, and the civilization of the Greco-Bactrians and the Indo-Greeks. Greco-Buddhist art represented a syncretism between Greek art and the visual expression of Buddhism. Discoveries made since the end of the 19th century surrounding the (now submerged) ancient Egyptian city of Heracleum include a 4th-century BC depiction of Isis. The depiction is unusually sensual for depictions of the Egyptian goddess, as well as being uncharacteristically detailed and feminine, marking a combination of Egyptian and Hellenistic forms around the time of Alexander the Great's conquest of Egypt.

In Goa, India, were found Buddha statues in Greek styles. These are attributed to Greek converts to Buddhism, many of whom are known to have settled in Goa during Hellenistic times. [20] [21]

ten Hellenistic Prince, a bronze statue originally thought to be a Seleucid, or Attalus II of Pergamon, now considered a portrait of a Roman general, made by a Greek artist working in Rome in the 2nd century BC.


Zawartość

Geography Edit

The mainland and islands of Greece are very rocky, with deeply indented coastline, and rugged mountain ranges with few substantial forests. The most freely available building material is stone. Limestone was readily available and easily worked. [4] There is an abundance of high quality white marble both on the mainland and islands, particularly Paros and Naxos. This finely grained material was a major contributing factor to precision of detail, both architectural and sculptural, that adorned ancient Greek architecture. [5] Deposits of high-quality potter's clay were found throughout Greece and the Islands, with major deposits near Athens. It was used not only for pottery vessels but also roof tiles and architectural decoration. [6]

The climate of Greece is maritime, with both the coldness of winter and the heat of summer tempered by sea breezes. This led to a lifestyle where many activities took place outdoors. Hence temples were placed on hilltops, their exteriors designed as a visual focus of gatherings and processions, while theatres were often an enhancement of a naturally occurring sloping site where people could sit, rather than a containing structure. Colonnades encircling buildings, or surrounding courtyards provided shelter from the sun and from sudden winter storms. [5]

The light of Greece may be another important factor in the development of the particular character of ancient Greek architecture. The light is often extremely bright, with both the sky and the sea vividly blue. The clear light and sharp shadows give a precision to the details of the landscape, pale rocky outcrops and seashore. This clarity is alternated with periods of haze that varies in colour to the light on it. In this characteristic environment, the ancient Greek architects constructed buildings that were marked by the precision of detail. [5] The gleaming marble surfaces were smooth, curved, fluted, or ornately sculpted to reflect the sun, cast graded shadows and change in colour with the ever-changing light of day.

History Edit

Historians divide ancient Greek civilization into two eras, the Hellenic period (from around 900 BC to the death of Alexander the Great in 323 BC), and the Hellenistic period (323 BC to 30 AD). [7] During the earlier Hellenic period, substantial works of architecture began to appear around 600 BC. During the later (Hellenistic) period, Greek culture spread as a result of Alexander's conquest of other lands, and later as a result of the rise of the Roman Empire, which adopted much of Greek culture. [1] [8]

Before the Hellenic era, two major cultures had dominated the region: the Minoan (c. 2800–1100 BC), and the Mycenaean (c. 1500–1100 BC). Minoan is the name given by modern historians to the culture of the people of ancient Crete, known for its elaborate and richly decorated palaces, and for its pottery painted with floral and marine motifs. The Mycenaean culture, which flourished on the Peloponnesus, was quite different in character. Its people built citadels, fortifications and tombs rather than palaces, and decorated their pottery with bands of marching soldiers rather than octopus and seaweed. Both these civilizations came to an end around 1100 BC, that of Crete possibly because of volcanic devastation, and that of Mycenae because of an invasion by the Dorian people who lived on the Greek mainland. [9] Following these events, there was a period from which few signs of culture remain. This period is thus often referred to as a Dark Age.

Art Edit

The art history of the Hellenic era is generally subdivided into four periods: the Protogeometric (1100–900 BC), the Geometric (900–700 BC), the Archaic (700–500 BC) and the Classical (500–323 BC) [10] with sculpture being further divided into Severe Classical, High Classical and Late Classical. [1] The first signs of the particular artistic character that defines ancient Greek architecture are to be seen in the pottery of the Dorian Greeks from the 10th century BC. Already at this period it is created with a sense of proportion, symmetry and balance not apparent in similar pottery from Crete and Mycenae. The decoration is precisely geometric, and ordered neatly into zones on defined areas of each vessel. These qualities were to manifest themselves not only through a millennium of Greek pottery making, but also in the architecture that was to emerge in the 6th century. [11] The major development that occurred was in the growing use of the human figure as the major decorative motif, and the increasing surety with which humanity, its mythology, activities and passions were depicted. [1]

The development in the depiction of the human form in pottery was accompanied by a similar development in sculpture. The tiny stylised bronzes of the Geometric period gave way to life-sized highly formalised monolithic representation in the Archaic period. The Classical period was marked by a rapid development towards idealised but increasingly lifelike depictions of gods in human form. [12] This development had a direct effect on the sculptural decoration of temples, as many of the greatest extant works of ancient Greek sculpture once adorned temples, [13] and many of the largest recorded statues of the age, such as the lost chryselephantine statues of Zeus at the Temple of Zeus at Olympia and Athena at the Parthenon, Athens, both over 40 feet high, were once housed in them. [14]

Religion and philosophy Edit

Above: Modern model of ancient Olympia with the Temple of Zeus at the centre

Right: Recreation of the colossal statue of Athena, once housed in the Parthenon, with sculptor Alan LeQuire

The religion of ancient Greece was a form of nature worship that grew out of the beliefs of earlier cultures. However, unlike earlier cultures, the man was no longer perceived as being threatened by nature, but as its sublime product. [8] The natural elements were personified as gods of the complete human form, and very human behaviour. [5]

The home of the gods was thought to be Olympus, the highest mountain in Greece. The most important deities were: Zeus, the supreme god and ruler of the sky Hera, his wife and goddess of marriage Athena, goddess of wisdom Poseidon, the god of the sea Demeter, goddess of the harvest Apollo, the god of the sun, law, healing, plague, reason, music and poetry Artemis, goddess of the moon, the hunt and the wilderness Aphrodite, goddess of love Ares, God of war Hermes, the god of commerce and travellers, Hephaestus, the god of fire and metalwork, and Dionysus, the god of wine and fruit-bearing plants. [5] Worship, like many other activities, was done in the community, in the open. However, by 600 BC, the gods were often represented by large statues and it was necessary to provide a building in which each of these could be housed. This led to the development of temples. [15]

The ancient Greeks perceived order in the universe, and in turn, applied order and reason to their creations. Their humanist philosophy put mankind at the centre of things and promoted well-ordered societies and the development of democracy. [8] At the same time, the respect for human intellect demanded a reason, and promoted a passion for enquiry, logic, challenge, and problem-solving. The architecture of the ancient Greeks, and in particular, temple architecture, responds to these challenges with a passion for beauty, and for order and symmetry which is the product of a continual search for perfection, rather than a simple application of a set of working rules.

Early development Edit

There is a clear division between the architecture of the preceding Mycenaean and Minoan cultures and that of the ancient Greeks, the techniques and an understanding of their style being lost when these civilisations fell. [4]

Mycenaean art is marked by its circular structures and tapered domes with flat-bedded, cantilevered courses. [9] This architectural form did not carry over into the architecture of ancient Greece, but reappeared about 400 BC in the interior of large monumental tombs such as the Lion Tomb at Knidos (c. 350 BC). Little is known of Mycenaean wooden or domestic architecture and any continuing traditions that may have flowed into the early buildings of the Dorian people.

The Minoan architecture of Crete was of the trabeated form like that of ancient Greece. It employed wooden columns with capitals, but the columns were of a very different form to Doric columns, being narrow at the base and splaying upward. [9] The earliest forms of columns in Greece seem to have developed independently. As with Minoan architecture, ancient Greek domestic architecture centred on open spaces or courtyards surrounded by colonnades. This form was adapted to the construction of hypostyle halls within the larger temples. The evolution that occurred in architecture was towards the public building, first and foremost the temple, rather than towards grand domestic architecture such as had evolved in Crete. [2]

Types of buildings Edit

Domestic buildings Edit

The Greek word for the family or household, oikos, is also the name for the house. Houses followed several different types. It is probable that many of the earliest houses were simple structures of two rooms, with an open porch or pronaos, above which rose a low pitched gable or pediment. [7] This form is thought to have contributed to temple architecture.

The construction of many houses employed walls of sun-dried clay bricks or wooden framework filled with fibrous material such as straw or seaweed covered with clay or plaster, on a base of stone which protected the more vulnerable elements from damp. [4] The roofs were probably of thatch with eaves which overhung the permeable walls. Many larger houses, such as those at Delos, were built of stone and plastered. The roofing material for the substantial house was tile. Houses of the wealthy had mosaic floors and demonstrated the Classical style.

Many houses centred on a wide passage or "pasta" which ran the length of the house and opened at one side onto a small courtyard which admitted light and air. Larger houses had a fully developed peristyle (courtyard) at the centre, with the rooms arranged around it. Some houses had an upper floor which appears to have been reserved for the use of the women of the family. [16]

City houses were built with adjoining walls and were divided into small blocks by narrow streets. Shops were sometimes located in the rooms towards the street. City houses were inward-facing, with major openings looking onto the central courtyard, rather than the street. [7]

Public buildings Edit

The rectangular temple is the most common and best-known form of Greek public architecture. This rectilinear structure borrows from the Late Helladic, Mycenaean Megaron, which contained a central throne room, vestibule, and porch. [17] The temple did not serve the same function as a modern church, since the altar stood under the open sky in the temenos or sacred precinct, often directly before the temple. Temples served as the location of a cult image and as a storage place or strong room for the treasury associated with the cult of the god in question, and as a place for devotees of the god to leave their votive offerings, such as statues, helmets and weapons. Some Greek temples appear to have been oriented astronomically. [18] The temple was generally part of a religious precinct known as the acropolis. According to Aristotle, "the site should be a spot seen far and wide, which gives good elevation to virtue and towers over the neighbourhood". [2] Small circular temples, tholoi were also constructed, as well as small temple-like buildings that served as treasuries for specific groups of donors. [19]

During the late 5th and 4th centuries BC, town planning became an important consideration of Greek builders, with towns such as Paestum and Priene being laid out with a regular grid of paved streets and an agora or central market place surrounded by a colonnade or stoa. The completely restored Stoa of Attalos can be seen in Athens. Towns were also equipped with a public fountain where water could be collected for household use. The development of regular town plans is associated with Hippodamus of Miletus, a pupil of Pythagoras. [20] [21] [22]

Public buildings became "dignified and gracious structures", and were sited so that they related to each other architecturally. [21] The propylon or porch, formed the entrance to temple sanctuaries and other significant sites with the best-surviving example being the Propylaea on the Acropolis of Athens. The bouleuterion was a large public building with a hypostyle hall that served as a court house and as a meeting place for the town council (boule). Remnants of bouleuterion survive at Athens, Olympia and Miletus, the latter having held up to 1200 people. [23]

Every Greek town had an open-air theatre. These were used for both public meetings as well as dramatic performances. The theatre was usually set in a hillside outside the town, and had rows of tiered seating set in a semicircle around the central performance area, the orchestra. Behind the orchestra was a low building called the skênê, which served as a store-room, a dressing-room, and also as a backdrop to the action taking place in the orchestra. A number of Greek theatres survive almost intact, the best known being at Epidaurus by the architect Polykleitos the Younger. [20]

Greek towns of substantial size also had a palaestra or a gymnasium, the social centre for male citizens which included spectator areas, baths, toilets and club rooms. [23] Other buildings associated with sports include the hippodrome for horse racing, of which only remnants have survived, and the stadium for foot racing, 600 feet in length, of which examples exist at Olympia, Delphi, Epidarus and Ephesus, while the Panathinaiko Stadium in Athens, which seats 45,000 people, was restored in the 19th century and was used in the 1896, 1906 and 2004 Olympic Games. [23] [24]

Edycja struktury

Post and lintel Edit

The architecture of ancient Greece is of a trabeated or "post and lintel" form, i.e. it is composed of upright beams (posts) supporting horizontal beams (lintels). Although the existent buildings of the era are constructed in stone, it is clear that the origin of the style lies in simple wooden structures, with vertical posts supporting beams which carried a ridged roof. The posts and beams divided the walls into regular compartments which could be left as openings, or filled with sun dried bricks, lathes or straw and covered with clay daub or plaster. Alternately, the spaces might be filled with rubble. It is likely that many early houses and temples were constructed with an open porch or "pronaos" above which rose a low pitched gable or pediment. [7]

The earliest temples, built to enshrine statues of deities, were probably of wooden construction, later replaced by the more durable stone temples many of which are still in evidence today. The signs of the original timber nature of the architecture were maintained in the stone buildings. [25]

A few of these temples are very large, with several, such as the Temple of Zeus Olympus and the Olympians at Athens being well over 300 feet in length, but most were less than half this size. It appears that some of the large temples began as wooden constructions in which the columns were replaced piecemeal as stone became available. This, at least was the interpretation of the historian Pausanias looking at the Temple of Hera at Olympia in the 2nd century AD. [2]

The stone columns are made of a series of solid stone cylinders or "drums" that rest on each other without mortar, but were sometimes centred with a bronze pin. The columns are wider at the base than at the top, tapering with an outward curve known as entasis. Each column has a capital of two parts, the upper, on which rests the lintels, being square and called the abacus. The part of the capital that rises from the column itself is called the echinus. It differs according to the order, being plain in the Doric order, fluted in the Ionic and foliate in the Corinthian. Doric and usually Ionic capitals are cut with vertical grooves known as fluting. This fluting or grooving of the columns is a retention of an element of the original wooden architecture. [25]

Entablature and pediment Edit

The columns of a temple support a structure that rises in two main stages, the entablature and the pediment.

The entablature is the major horizontal structural element supporting the roof and encircling the entire building. It is composed of three parts. Resting on the columns is the architrave made of a series of stone "lintels" that spanned the space between the columns, and meet each other at a joint directly above the centre of each column.

Above the architrave is a second horizontal stage called the frieze. The frieze is one of the major decorative elements of the building and carries a sculptured relief. In the case of Ionic and Corinthian architecture, the relief decoration runs in a continuous band, but in the Doric order, it is divided into sections called metopes, which fill the spaces between vertical rectangular blocks called triglyphs. The triglyphs are vertically grooved like the Doric columns, and retain the form of the wooden beams that would once have supported the roof.

The upper band of the entablature is called the cornice, which is generally ornately decorated on its lower edge. The cornice retains the shape of the beams that would once have supported the wooden roof at each end of the building. At the front and rear of each temple, the entablature supports a triangular structure called the pediment. This triangular space framed by the cornices is the location of the most significant sculptural decoration on the exterior of the building.

Masonry Edit

Every temple rested on a masonry base called the crepidoma, generally of three steps, of which the upper one which carried the columns was the stylobate. Masonry walls were employed for temples from about 600 BC onwards. Masonry of all types was used for ancient Greek buildings, including rubble, but the finest ashlar masonry was usually employed for temple walls, in regular courses and large sizes to minimise the joints. [7] The blocks were rough hewn and hauled from quarries to be cut and bedded very precisely, with mortar hardly ever being used. Blocks, particularly those of columns and parts of the building bearing loads were sometimes fixed in place or reinforced with iron clamps, dowels and rods of wood, bronze or iron fixed in lead to minimise corrosion. [4]

Openings Edit

Door and window openings were spanned with a lintel, which in a stone building limited the possible width of the opening. The distance between columns was similarly affected by the nature of the lintel, columns on the exterior of buildings and carrying stone lintels being closer together than those on the interior, which carried wooden lintels. [26] [27] Door and window openings narrowed towards the top. [27] Temples were constructed without windows, the light to the naos entering through the door. It has been suggested that some temples were lit from openings in the roof. [26] A door of the Ionic Order at the Erechtheion (17 feet high and 7.5 feet wide at the top) retains many of its features intact, including mouldings, and an entablature supported on console brackets. (See Architectural Decoration, below) [27] [28] [29]


Seven Churches of Revelation

In looking at the letters to the 7 Churches, we see the Lord speaking directly to the 7 Churches
that existed in the Holy land at the time John lived. We also see the Lord's opinion of those Churches, and what they were doing
at the time: Ephesus, Pergamon, Laodicea, Sardis, Thyatira, Smyrna, Philadelphia churches.


Sculptural Decoration, Theatre of Dionysos, Athens - History

Today I was going to visit the Acropolis of Athens, a World Heritage Site listed by UNESCO.

The Acropolis of Athens is an ancient citadel located on a high rocky outcrop above the city of Athens and contains the remains of several ancient buildings of great architectural and historic significance, the most famous being the Parthenon.

Acropolis of Athens is a World Heritage Site.

While there is evidence that the hill was inhabited as far back as the fourth millennium BC, it was Pericles (c. 495 – 429 BC) in the fifth century BC who coordinated the construction of the site’s most important buildings including the Parthenon, the Erechtheion and the temple of Athena Nike.

I was taking in the sites.

It cost 12 Euros to visit all six sites of the Acropolis of Athens and the ancient Agora.

Another UNESCO World Heritage Site ticked off on my bucket list.

The slopes of the Acropolis has many statues and monuments.

This poor fellow lost his arms.

The theatre of Dionysus is at the base of the Acropolis and it was used for festivals in honor of the god Dionysus. It has seating for 17,000 spectators.

The Theatre of Dionysus is an open-air theatre and one of the earliest preserved in Athens.

The Parthenon is a former temple dedicated to the goddess Athena, whom the people of Athens considered their patron.

The Parthenon is a former temple.

The Erechtheion is an ancient Greek temple on the north side of the Acropolis of Athens in Greece which was dedicated to both Athena and Poseidon.

The Erechtheion is an ancient Greek temple on the north side of the Acropolis.

On the north side, there is another large porch with six Ionic columns, and on the south, the famous “Porch of the Maidens”, with six draped female figures (caryatids) as supporting columns.

In 1801 one of the caryatids and the north column of the east porch together with the overlying section of the entablature were removed by Lord Elgin in order to decorate his Scottish mansion, and were later sold to the British Museum (along with the pedimental and frieze sculpture taken from the Parthenon). The new Acropolis Museum holds the other five figures, which are replaced onsite by replicas.

The Erechtheion is a temple dedicated to both Athena and Poseidon.

From atop I could see all across Athens including the ancient Agora down below.

The ancient Agora was the central spot in ancient Athens. The Temple of Hephaestus is located at the north-west side of the Agora.

The Temple of Hephaestus is a well-preserved Greek temple.

The ancient Agora has a small museum.

This statue was proudly showing off.

I headed to a viewpoint to look across the ancient Agora.

Looking over the ancient Agora.

It was mid-November and warm enough for me to wear t-shirt and shorts.

Looking across the ancient Agora to the Acropolis.

Next on my sightseeing was the Panathenaic Stadium. The stadium is a multi-purpose stadium used for several events and athletics and hosted the first modern Olympic Games in 1896. Reconstructed from the remains of an ancient Greek stadium, the Panathenaic Stadium is the only major stadium in the world built entirely of white marble.

The Panathenaic Stadium hosted the first modern Olympic Games in 1896.

In the 2004 Olympic Games, the Panathenaic Stadium hosted the archery competition and the finish of the Marathon.

It could once seat about 80,000 spectators on fifty rows of marble steps and currently holds 45,000 spectators.

It cost 3 Euros to visit the stadium.

The next day, I headed to the mountains surrounding the city of Athens. I came across a wild tortoise in the forest.

The Kaisariani Monastery is an Eastern Orthodox monastery built on the north side of Mount Hymettus, near Athens.

The Kaisariani Monastery is just outside Athens.

The monastery was probably established in Byzantine times in ca. 1100.

It is high up in the mountains within the forest.

I took the metro back to Athens city centre.

Graffiti is everywhere in Athens.

Shopping in Athens is a favorite pastime for tourists and Athenians and one of the best places to buy just about anything is the Monastiraki Flea Market.

The many stalls of Monastiraki Flea Market at Avissynias Square.

After my shopping I headed to the marina on the coast.

I was invited by the Qatar’s former Prime Minister Hamad bin Jassim bin Jaber Al Thani to have dinner on board his supersize yacht (that was probably paid for by taxes and corruption). At dinner we discuss FIFA 2022 World Cup bribery and rigging. We decided that Germany will win the cup in 2022. The Al Mirqab yacht is one of the largest motor yachts ever built at a length of 133 metres. The yacht is normally moored at the Faliro coastal area of Athens.

The Al Mirqab yacht belongs to former Qatar’s Prime Minister Hamad bin Jassim bin Jaber Al Thani.


Sculptural Decoration, Theatre of Dionysos, Athens - History

Ballmaske - αποκριάτικα , αποκριάτικες στολές Archaeological Areas • The Acropolis of Athens • Ancient Olympia the sanctuary • The Archaeological area of Eleusis • The Archaeological area of Delphi Social life and activities in ancient Greece • The Olympic Games • The Eleusinian Mysteries Historical periods and civilizations • Neolithic Period • Cycladic civilization • Minoan civilization • Mycenaean civilization • Geometric period • Classical period • Hellenistic period • Roman period • Byzantine period Interesujący • Ancient Greek jewelry blog

Free map of ancient Greek theaters download it now.

Dom | Muzea | Theaters | Skronie | Thesaurus | Spinki do mankietów | Kontakt | sitemap
ten Acropolis of Athens

The Acropolis was the most important religious centre of Athens. The beginnings of the history of the sacred rock and the surrounding area go back to the depths of time, as early as the Neolithic period. During the Mycenaean period, the Acropolis was a political as well as religious centre. It was the seat of the local Mycenaean king, and on it stood a palace, while a fortification wall enclosed the summit of the rock,

With the passage of time, after the 11th c. BC and particularly from the 8th c. BC onwards, the sacred rock was converted into a cult area where many deities were worshipped, the most mportant being Athena, the patron goddess of the city of Athens.

In the 6th c. PNE. in particular, there was intense building activity on the Acropolis: new temples were built, old ones were repaired and other buildings were erected. From the middle of the 5th c. PNE. against the background of Perikles' building programme, the sanctuary acquired a large number of brilliant monuments, the supreme one being the Parthenon. From the end of the 5th c. BC onwards, however, the adverse effect on Athens of the military conflicts in which the city was embroiled resulted in the restriction of building activity on the sacred rock. The image of the sanctuary remained virtually unchanged down to the establishment of Christianity, which marked the end of ancient religion. The ancient monuments were widely destroyed or converted into Christian churches, and the artworks adorning the sanctuary were looted.

The economic prosperity and artistic flowering of Athens are attested not only by the splendid buildings but also by the various dedications found in the sanctuary. A large number of these come from the so-called Persian destruction level, where they had reverently been buried by the Athenians when they returned to their city after their victory over the Persians at the battle of Plataia (479 BC) and found the monuments and dedications destroyed. The Acropolis bronzes have an impressive variety of types and a wealth of decoration revealing the ingenuity, imagination and sensitivity of the artists who made them. During the 8th and 7th c. BC cauldrons and tripod stands, decorated with figurines of nude males, warriors, horses, and griffin protomes as well, were the most popular dedications. From the (6th and 5th c. BC. offerings commonly made in the sanctuary included statuettes of various deities, mainly Athena, and female and male figurines, all of them outstanding works of art of this period.

The artists abandoned the strict stylisation of the past and now followed the changes that had been accomplished in large-scale sculpture. Figures such as horsemen, charioteers, athletes, warriors, rustics, kouroi and korai, were all rendered with greater naturalism and exude an inner radiance and vitality. At this same period, various kinds of vases and vessels were dedicated in the sanctuary, such as basins, plates, bowls, cauldrons, wine jugs and pitchers (hydrias), decorated with figures depicting Victories (Nikai), sphinxes, sirens, winged horses that are perhaps to be identified with Pegasos, etc. All these were outstanding works of art, most of them created by famous Attic workshops, though there are also some from other important bronze-working centres that flourished at this same period, mainly in Greece but also in the east and West.

The finds from the Acropolis now kept in the National Archaeological Museum come from the excavations carried out by the Archaeological Society of Athens from 1885 to 1889.


Agios (Saint) Dionysius Areopagitis Church – Kolonaki

The church is dedicated to Dionysius the Areopagite, who converted to Christianity following the Areopagus Sermon given by Paul the Apostle in the 1st century AD. Dionysius was a judge of the Areopagus court and went on to become the first Bishop of Athens.

A neo-baroque style cross-in-square church, St Dionysius was originally constructed in 1880 but was completely demolished in 1900 before finally constructed again in 1931 to its present form.

The stunning interiors include a unique hand-carved wooden chandelier. Photograph: Why Athens

When the Metropolitan Cathedral closed its doors in 2009 for remediation works, St Dionysius became the acting head church for Athens and hosted all the official celebrations for the city.

Stunning interiors, including a carved-wooden chandelier unique for churches in Greece, are complimented by beautiful frescoes, icons and mosaics in vivid blues and golds. The Templon (barrier separating the nave from the sanctuary) was exquisitely handmade by master wood-carver Theofanis Nomikos.

The church celebrates its saints name day on 3 October.

Why Athens Tip : Tens of thousands of treasures and exquisite icons from the Byzantine period are housed in the Byzantine and Christian Museum in Athens.


Obejrzyj wideo: Otwarcie, Pierwsza Runda, Odwiedziny Sponsora Dzień drugi Drużynowych Mistrzostw Europy (Sierpień 2022).